Coraline

 Τελευταια που μεγαλωνω αρχιζω να αναρωτιεμαι ολο και πιο πολυ γιατι μπερδευτηκα σε ενα μελλον που δεν ειναι σε καμια περιπτωση το μελλον που ηθελα να ειμαι. Παρολα αυτα συνεχιζω το παιχνιδι της επιλογης. Ισως επρεπε να το ειχα βαλει στα ποδια τοτε στα δεκαοχτω και να πηγαινα να κανω τα ονειρα μου αληθεια. Επρεπε να γραφω πιο πολυ. Επρεπε να μη φοβαμαι γιατι τελικα ολα τα πεπατημενα δεν με κανουν να φοβαμαι λιγοτερο. Το αντιθετο. Φοβαμαι ολο και πιοτερο. και σκεφτομαι ποσο λατευω τη δημιουργια. Την τεχνη. Δεν την καταλαβαινω, μα με κανει ευτυχισμενη. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου ηθελα να γραφω. Τιποτα αλλο δεν αγαπησα πιο πολυ. Κι ομως ποτε δεν το τολμησα. Ποτε δεν πηγα σε αυτο το δρομο. Τα λαθη ειναι ομορφα. Μπορει να φτιαξουν ονοματα που δεν υπηρχαν ποτε πριν. Κοσμους που μοιαζουν αληθινοι και κοιμουνται μεχρι να τους ανακαλυψουν. Τα λαθη με εφεραν ως εδω και αν το σκεφτω καλα καλα δεν με πηγανε κι ασχημα. Οσο κι αν προσπαθησα να με σαμποταρω, καπως πηγα λιγο παραπερα. Καθε μερα στη νεα μου δουλεια ακουω ανθρωπους να παραπονιουνται ασταματητα για τη ζωη τους, τα αφεντικα τους, το ταδε διευθυντη και τον ταδε συντροφο. Τι στο διαολο συμβαινει με ολους αυτους γυρω. Και δεν μιλω για τους ασθενεις μονο που ειναι αλλη ιστορια στο υποκριτικο, ελβετικο, υπερκαπιταλιστικο συστημα που θηλαζει τους πολιτες του μεχρι να πεθανουν. Αυτη η κανιβαλιστικη προνοια που συντηρει παρασιτα ειναι ο αποτοκος μιας κοινωνιας τοσο προνοιας, οσο ενας γονιος που στελνει το παιδι του εσωκλειστο στο πιο ακριβο τροφειο, το πληρωνει κι επειτα αξιωνει να φερει τον τιτλο του πιο στοργικου γονιου. Κι υστερα ειναι μια ετερη υστερικη μορφη της κοινωνιας που εχει γυρισει πισω στην πανακεια του γαμου, παιδια, καπκεηκς και πολκα ντοτς και τι ευτυχισμενοι που ειμαστε με τα μικρα πραγματα της ζωης. Στην βαθια αληθεια ειμαστε μοναδικοι που παει να πει μονοι. Δεν ειναι ευκολο να εισαι με αλλους, ουτε μονος ομως. Δεν ειναι και δυσκολο απο την αλλη. Αναρωτιεμαι μηπως ισως δεν ειναι τοσο πολυ αργα. Παλιμπαιδιζω λιγο. Σε μεγαλωνει η δουλεια. Κατι παει λαθος με τις κοινωνιες μας. Τοσα λογια, σκεψεις που καινε το μυαλο κι επειτα απο μια ακομα σκατα μερα, να γυρνας και να ακους εναν απο τους αγαπημενους σου αυτου του κοσμου. Απαγορευω τα αν μου να τρωνε την ψυχη μου. Ειναι μικρουλα η ψυχουλα μου, καταλαβαινεις? Παντα ειναι αργα κι εγω ακομα δεν ξερω που βρισκομαι.

Con mi encadenamiento a la tierra pago la libertad de mis ojos

Δεν ξερω.
Οταν εχω αυτο που θελω, παυω να το θελω πια. Και η αληθεια ειναι πως δεν το θελω. Το εχω. Μια μικρη αλλαγη στα συμφωνα και μεσα μου να μαινεται το χαος. Κι αν ειχαμε ολα οσα θελαμε τι θα εμενε να ζησουμε πια?

Ολα ειναι λογικα και ειναι περιεργα που ολα ειναι λογικα.
Δεν ξερω.
Γεμισα ερωτησεις με μια μοναχα απαντηση.
Δεν ξερω.

she is Death. . worth some trusting . .

Delirium was once Delight

Υπαρχει παντα αυτη η στιγμη αντιλαμβανεσαι πως ολα πια ειναι αλλιως πριν ακομα αυτα τα ολα αλλαξουν. Το συμπαγες χαμογελο σπαει και ο χρονος προσθετει τα ωραια του στολιδια σιγα σιγα μα αναφαιρετα. Αυτη τη στιγμη που ολα πια εχουν παρει το δρομο της αλλαγης την καταλαβαινεις μοναχα εσυ. Και σχεδον ολες τις φορες ειναι καποιος εκει διπλα σου που σαν σε κοιταξει το καταλαβαινει. Δεν εισαι η ιδια. Δεν "πετας" ανεμελα, "σπας". Ισως γυρισεις να του πεις: "Ολα αλλαζουν". Και η μονη απαντηση που θα βγαζει νοημα θα ειναι: "Το ξερω. Μη φοβασαι". Γιατι ουτε συ, ουτε κανεις δεν μπορει να κανει τιποτα. 

Και η Χαρα απλα θα διωξει καποια γραμματα, θα προσκαλεσει καποια αλλα και θα γινει Χαος.

Και στο Χαος θα μπει οποιος θελησει να σε ψαξει. Θα σε βρει αναμεσα σε τερατα που δεν υπαρχουν, αλλα ζουν. Αναμεσα σε λογια που ακουσες και δεν ειπωθηκαν ποτε. Σε τοιχους απο συννεφα και ζαχαρη. Ολα ειναι θολα γιατι η καρδια σου ραγισε. Γιατι ερωτευτηκες μια φραση. Γιατι δεν ειναι καλο να ξερει κανεις πολλα. Γιατι τις λιγες φορες που θα εχεις τον χρονο να συγκροτησεις τα γυρω σου θα θυμασαι το αλλοτινο σου εγω, με τον κηπο και τα χρωματα που δεν μπερδευονταν και τις λεξεις που δεν εκρυβαν μεσα τους αλλες λεξεις και ολα ηταν ομορφα. Και συ ησουν ομορφη. 

Και τωρα δεν ειναι που δεν εισαι ομορφη, ειναι που ολα ειναι τοσο μπερδεμενα που δεν μπορεις να καταλαβεις. 

Και συνηθως γελας οταν δεν εχεις τι να πεις. 

Ή μιλας πολυ χωρις να λες απολυτως τιποτα.

"What's the name of the word for the precise moment when you realize that you've actually forgotten how it felt to make love to somebody you really liked a long time ago?"

"There isn't one."

"Oh. I thought maybe there was."

"I lost some time once, Its always in the last place you look for it."

Delirium stands in Dream's gallery, waiting for his return. Remembers.

The moment she realised what was happening. That the universe was changing. That she was growing up or at least growing older. . .

She was no longer Delight, and the blossoms has already begun to fall in her domain, becoming smudged and formless colors and she had no one to talk to . . .

For Delirium was once Delight. And although that was long ago now,
even today her eyes are badly matched: one eye is a vivid emerald green,
spattered with silver flecks that move; her other eye is vien blue.

Who knows what Delirium sees, through her mismatched eyes?

[the only true] Love of my Life

I stepped on Roses and swalled the Thorns..

Sophey-Lou is having a relationship with a sentence. Just one of those things a chance meeting that grew into something important for both of them. They like the same things. The are the perfect couple. Noone knows about her and the sentence. The time passes and one day Maria-Electra discovers that she can no longer read. She has no idea what the sentence is about. Despondent and joyless, Maria-Electra begins to cry....