The conquest of happiness

Meanwhile in my head, I’m undergoing open-heart surgery.

"Solitude gives birth to the original in us, to beauty unfamiliar and perilous- to poetry. But also, if gives birth to the opposite: to the perverse, the illicit, the absurd."

~    Thomas Mann (Death in Venice)

"You darkness, that I come from,
I love you more than all the fires
that fence in the world
But the darkness pulls in everything:
and it is possible a great energy
is moving near me.
I have faith in nights.
" 

Ich glaube an Nächte  

~

Rainer Maria Rilke

"How many times have people used a pen or paintbrush because they couldn’t pull the trigger?"

~   Virginia Woolf, from Selected Essays

"To be away from home and yet to feel oneself everywhere at home; to see the world, to be at the center of the world, and yet to remain hidden from the world—such are a few of the slightest pleasures of those independent, passionate, impartial natures which the tongue can but clumsily define."

~   Charles Baudelaire, The Painter of Modern Life

i miss reading books...

dreams lately

Coraline

 Τελευταια που μεγαλωνω αρχιζω να αναρωτιεμαι ολο και πιο πολυ γιατι μπερδευτηκα σε ενα μελλον που δεν ειναι σε καμια περιπτωση το μελλον που ηθελα να ειμαι. Παρολα αυτα συνεχιζω το παιχνιδι της επιλογης. Ισως επρεπε να το ειχα βαλει στα ποδια τοτε στα δεκαοχτω και να πηγαινα να κανω τα ονειρα μου αληθεια. Επρεπε να γραφω πιο πολυ. Επρεπε να μη φοβαμαι γιατι τελικα ολα τα πεπατημενα δεν με κανουν να φοβαμαι λιγοτερο. Το αντιθετο. Φοβαμαι ολο και πιοτερο. και σκεφτομαι ποσο λατευω τη δημιουργια. Την τεχνη. Δεν την καταλαβαινω, μα με κανει ευτυχισμενη. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου ηθελα να γραφω. Τιποτα αλλο δεν αγαπησα πιο πολυ. Κι ομως ποτε δεν το τολμησα. Ποτε δεν πηγα σε αυτο το δρομο. Τα λαθη ειναι ομορφα. Μπορει να φτιαξουν ονοματα που δεν υπηρχαν ποτε πριν. Κοσμους που μοιαζουν αληθινοι και κοιμουνται μεχρι να τους ανακαλυψουν. Τα λαθη με εφεραν ως εδω και αν το σκεφτω καλα καλα δεν με πηγανε κι ασχημα. Οσο κι αν προσπαθησα να με σαμποταρω, καπως πηγα λιγο παραπερα. Καθε μερα στη νεα μου δουλεια ακουω ανθρωπους να παραπονιουνται ασταματητα για τη ζωη τους, τα αφεντικα τους, το ταδε διευθυντη και τον ταδε συντροφο. Τι στο διαολο συμβαινει με ολους αυτους γυρω. Και δεν μιλω για τους ασθενεις μονο που ειναι αλλη ιστορια στο υποκριτικο, ελβετικο, υπερκαπιταλιστικο συστημα που θηλαζει τους πολιτες του μεχρι να πεθανουν. Αυτη η κανιβαλιστικη προνοια που συντηρει παρασιτα ειναι ο αποτοκος μιας κοινωνιας τοσο προνοιας, οσο ενας γονιος που στελνει το παιδι του εσωκλειστο στο πιο ακριβο τροφειο, το πληρωνει κι επειτα αξιωνει να φερει τον τιτλο του πιο στοργικου γονιου. Κι υστερα ειναι μια ετερη υστερικη μορφη της κοινωνιας που εχει γυρισει πισω στην πανακεια του γαμου, παιδια, καπκεηκς και πολκα ντοτς και τι ευτυχισμενοι που ειμαστε με τα μικρα πραγματα της ζωης. Στην βαθια αληθεια ειμαστε μοναδικοι που παει να πει μονοι. Δεν ειναι ευκολο να εισαι με αλλους, ουτε μονος ομως. Δεν ειναι και δυσκολο απο την αλλη. Αναρωτιεμαι μηπως ισως δεν ειναι τοσο πολυ αργα. Παλιμπαιδιζω λιγο. Σε μεγαλωνει η δουλεια. Κατι παει λαθος με τις κοινωνιες μας. Τοσα λογια, σκεψεις που καινε το μυαλο κι επειτα απο μια ακομα σκατα μερα, να γυρνας και να ακους εναν απο τους αγαπημενους σου αυτου του κοσμου. Απαγορευω τα αν μου να τρωνε την ψυχη μου. Ειναι μικρουλα η ψυχουλα μου, καταλαβαινεις? Παντα ειναι αργα κι εγω ακομα δεν ξερω που βρισκομαι.

(he)art

the precise moment of love

what keeps me sane

Εχω μπερδευτει μεσα στις γλωσσες. Εχω ξεχασει να γραφω. Οι λεξεις με εγκαταλειπουν. Γραμματικες και ενεστωτες φορτωσανε τα πραγματα τους γιατι βαρεθηκανε τη σιωπη. Με περιμενουν, λεει το σημειωμα, καπου αλλου, καπου στο μελλον. Μ αφηνουν λεει να διαλεξω που θελω να παω και ποτε θα ειμαι ετοιμη να τους ξαναδω. 

Ειναι περιεργο για καποιον που μιλαει πολυ να μην εχει τιποτα να πει. Οργανωνεις το πειραμα, παιρνεις τις μεταβλητες, βαζεις τα νουμερα κατω, φτιαχνεις τις γραμμες, επιλεγεις τις εξισωσεις και φτανεις στο σωστο αποτελεσμα. Δεν ειναι ομως καθολου αυτο που επρεπε να ειναι. Γιατι στην πορεια εβαλες πολλα  αν και πολλα εστω. Κι ενω εισαι εκει που επρεπε να βρισκεσαι με βασει τις πραξεις, εισαι τοσο αλλου.

Δεν θα επρεπε να ειναι ετσι. Ενα κι ενα κανει δυο. Ετσι υποτιθεται πως θα επρεπε να ειναι. Καμια φορα ομως, συχνα, ενα κι ενα δεν κανει τιποτα.

Αυτα τα απαισια πρωινα δεν ειναι να ερχονται.  Ερχονται ακαλεσταμε τα μαχαιρια τους σε μια ουτε καν σαδιστικη φρενιτιδα. Αν ηταν ετσι θα το καταλαβαινα. Απλα κομματιαζουν γιατι αυτο εμαθαν να κανουν. Ξεφλουδιζουν το μυαλο σου. Χαιδευουν την καρδια σου. Γελαει η λαμα με τους φοβους σου κι αν σου μιλησουν ποτε δεν εχουν παρα να πουν: αυτη ειναι η δουλεια μας.

 Οχι δεν ειμαι ακομα ετοιμη. Νομιζω.

Η γλωσσα σας εχει μετεφρασει το "ολοι" σε every-one, καθε-ενας ειναι ενας.

 Βινσεντ μου θυμιζεις λιγακι εμενα. Οταν ημουνα μικρη. Αν σε γνωριζα τοτε νομιζω πως θα σ ερωτευομουνα.

                                                  Μονο μεσα στη βια νιωθω ζωντανη.

Σημερα δεν πιστευω στα θαυματα. Ισως αυριο.

sometimes always

creat your own world

in your unique own way...

today is the day

thessaloniki graffiti art

Ich bin ein Wanderer in meinem Herzen

O großes Jenseits, o ungestürmes Rufen Deiner Flöte.
Ich vergesse, ich vergesse immer,
Daß ich keine Schwingen zum Fliegen habe,
Daß ich an dieses Stück Erde gefesselt bin
Für alle Zeit.

Ich bin voll Verlangen und wachsam,
Ich bin ein Fremder im fremden Land;
Dein Odem kommt zu mir
Und raunt mir unmögliche Hoffnungen zu.
Deine Sprache klingt meinem Herzen vertraut
Wie seine eig'ne.
O Ziel in Fernen, o ungestümes Rufen deiner Flöte.
Ich vergesse immer, ich vergesse,
Daß ich nicht den Weg weiß,
Daß ich das beschwingte Roß nicht habe.

Ich bin ruhlos, ich bin ein Wanderer in meinem Herzen.
Im sonnigen Nebel der zögernden Stunden
Welch gewaltiges Gesicht von dir wird gestaltet
In der Bläue des Himmels.
O fernstes Ende, o ungestümes Rufen deiner Flöte.

Ich vergesse, ich vergesse immer,

Daß die Türen überall verschlossen sind in dem Hause,

Wo ich einsam wohne.

  

Alexander Zemlinsky, Lyrische Symphonie (1923)

μΗΝ αφΗΣεις ΑυΤο πΟΥ σΕ τΡωΕΙ νΑ χΟΡτΑσΕι

quema la bruja de mi corazon

Café Je T' Aime Tant

El empleo--Santiago Grasso [2008]

Που σταματαει η ψυχοδιανοητκη μας υπαρξη και που ξεκιναει η οντολογικη μας χρηστικοτητα? 

Ενα εκπληκτικο animation απο την μακρινη Αργεντινη που φιλοσοφει ασυστολα και τοσο μα τοσο ομορφα. Απολαυστε το. Εξαιρετικο.

never trust the storyteller. Only trust the story.

Everything can be transformed into Art

--SFINA

Never try to Trick me with a Kiss.

A stone can masquerade where no heart is
And virgins rise where lustful Venus lay:
Never try to trick me with a kiss.

--Sylvia Plath

"If the world were clear, art would not exist."

"Nations write their autobiographies in three manuscripts: the book of their deeds, the book of their words, and the book of their ART. "

North West Australia - Bradshaw Paintings Gwion ArtAncient Rock Art of North West Kimberley, Australia

Η διπλανη τοιχογραφια, κομματι των τιτλοφορημενων Bradshaw Paintings, ανακαλυφθηκε πρωτη φορα απο τον Joseph Bradshaw το 1891, οταν χαθηκε κατα τη διαρκεια μιας εξερευνητικης αποστολης στην Βορειοδυτικη Αυστραλια.
Ακομα δεν εχει καθοριστει ποσο παλιες ειναι τουτες οι εικονες πανω στο βραχο, καποιοι ομως τις υπολογιζουν 50.000 χρονων.
Η παρατιθεμενη ειναι μια απο τις 32 εικονες που βρεθηκαν και απεικονιζει δυο χορευτες, κατα πασα πιθανοτητα συμμετεχοντες σε καποιον χορο ή ιεροτελεστια.
Ο θρυλος λεει πως πουλια αποτυπωσαν στο βραχο αυτες τις ζωγραφιες με πινελο το ραμφος τους και χρωμα το αιμα τους. Χτυπουσαν το βραχο με το ραμφος ωσοτου το ραμφος ματωνε κι επειτα με ενα πουπουλο απο την ουρα τους και το ιδιο τους το αιμα δημιουργησαν τα καλλιτεχνηματα των αυστραλιανων βραχων.

Dance, 1909--Henri Matisse
Ο γνωστος πινακας του Matisse τοποθετει πεντε γυμνες, απεριτες ονειρικες φιγουρες σ' εναν διασπωμενο κυκλο χορου. Το αχρονο και λιτο τοπιο--μπλε ουρανος, πρασινο γρασιδι--διδει μια νοτα διαχρονικοτητας στο σκηνικο. Υμνος στη ζωη, στην ελευθερια και στην ορμη του ανθρωπου για το αυριο, ο πινακας αυτος προσπαθει να συλλαβει το ιδιο ακριβως νοημα με την βραχογραφια της Αυστραλιας.
 Οι αγωνιες, οι αναζητησεις, οι φιλοσοφικοι στοχασμοι του Ανθρωπου αποδεικνυονται προαιωνιοι. Τοξα διαττοντα μεσα στην κλεψυδρα του Χρονου. Και το μοτο: "δεν υπαρχει παρθενογεννεση στην τεχνη" αποκτα ακομα ενα βαριδιο σημασιας.
Ωστοσο πρεπει ως εκτουτου να σταματησουμε να παραγουμε τεχνη?Οχι βεβαια. Το θεμα δεν ειναι τι θα πεις--ολα εχουν ειπωθει προτου καλα ξεφυγουμε απο τον βρυχηθμο στην ομιλια--μα το πως θα το πεις.
Ολα τα νεογεννητα ειναι ιδια στα ματια ενος Συμπαντικου αποστασιωποιημενου Πλασματος. Στα ματια ομως της μητερας το δικο της μωρο ειναι ολοτελα διαφορετικο και μοναδικο.

Καθε εποχη ειναι μια μανα και καθε παραγωγο τεχνης ενα απο τα μωρα της.

Απο αυτα τα μωρα θα μας κρινουν οι μελλοντικες γενεες....