Meanwhile in my head, I’m undergoing open-heart surgery.

"Solitude gives birth to the original in us, to beauty unfamiliar and perilous- to poetry. But also, if gives birth to the opposite: to the perverse, the illicit, the absurd."

~    Thomas Mann (Death in Venice)

"You darkness, that I come from,
I love you more than all the fires
that fence in the world
But the darkness pulls in everything:
and it is possible a great energy
is moving near me.
I have faith in nights.
" 

Ich glaube an Nächte  

~

Rainer Maria Rilke

"How many times have people used a pen or paintbrush because they couldn’t pull the trigger?"

~   Virginia Woolf, from Selected Essays

"To be away from home and yet to feel oneself everywhere at home; to see the world, to be at the center of the world, and yet to remain hidden from the world—such are a few of the slightest pleasures of those independent, passionate, impartial natures which the tongue can but clumsily define."

~   Charles Baudelaire, The Painter of Modern Life

i miss reading books...

Vol de la pensée

Εμενα μου λες

Come and kiss me

One fine day you decide to talk less and less about the things you care most about, and when you have to say something, it costs you an effort … You’re good and sick of hearing yourself talk … you abridge … You give up … For thirty years you’ve been talking … You don’t care about being right anymore. You even lose your desire to keep hold of the small place you’d reserved yourself among the pleasures of life … You’re fed up … From that time on you’re content to eat a little something, cadge a little warmth, and sleep as much as possible on the road to nowhere. To rekindle your interest, you’d have to think up some new grimaces to put on in the presence of others … But you no longer have the strength to renew your repertory. You stammer. Sure, you still look for excuses for hanging around with the boys, but death is there too, stinking, right beside you, it’s there the whole time, less mysterious than a game of poker. The only thing you continue to value is petty regrets, like not finding time to run out to Bois-Colombes to see your uncle while he was still alive, the one whose little song died forever one afternoon in February. That horrible little regret is all we have left of life, we’ve vomited up the rest along the way, with a good deal of effort and misery. We’re nothing now but an old lamppost with memories on a street where hardly anyone passes anymore

Surely you know what a kiss is?

Ξερεις αληθεια τι ειναι ενα φιλι

Ξερεις αληθεια τι ειναι το αυριο και ποιος ειναι ποιος

Ονοματα. Μαθαινεις ονοματα. Μαθαινεις τοπους. Μαθαινεις λιγο να μεγαλωνεις και νομιζεις πως εισαι ωριμος και μεγαλος και ρεαλιστης. 

Ποιος θελει να ξεχασει πως ηταν οταν ονειρευοταν μικρος τοπους και χρωματα και φιλια απο μελι. Απο παπαρουνες. Απο μαργαριτες. Λιγη αγαπη δεν εβλαψε ποτε κανεναν. 

Ενα στερακι στην ακρη του ουρανου. Ενας απομακρος στην ακρη του κοσμου. Μια μικρη χρυσαλλιδα που περιμενει αιωνια να γινει πεταλουδα. Μεσα στο κουκουλι της κανει σχεδια για που θα πεταξει οταν δει τα φτερα της για πρωτη φορα. 

Σαν να αργησαν αυτα τα φτερα. Σαν να αργησε αυτη η δαχτλυληθρα. Σαν να αργουν ολα κι ολα να κυλουν τοσο αργα. 

Η πυξιδα μου με παει καπου αλλου. Δεν εχω ιδεα που. Η ισως εχω. Ομως δεν θελω να πω ακομα την αληθεια μου. Οσο μεγαλωνω η μοναξια μου μεγαλωνει. Οριστε. Την ειπα. 

Μια ζωη ηθελα μοναχα να γραφω. Μα η γραφη δεν μου παει. Καπου αλλου, σε αλλο τοπο, σε αλλη σαρκα. Καποτε ονειρευτηκα. Αλλα να το μυστικο. Ακομα ονειρευομαι που και που.

Βημα βημα. Στην μετριοτητα του δισεκατομμυριου. Κι ειναι κακο αυτο. Δεν ειναι. Οπου κι αν πας ειναι ενα βημα. Κι ενα μαθημα που αποτυχαινεις να αποστιθισεις. Επαναλαμβανεις. Μια μικρη νικη δεν ειναι νικη καθολου κι ομως ειναι ολα οσα εχεις. Για την ωρα.

the fairytales speak the biggest truths

Let's just try to have a marvelous time this weekend.

I'm just so sick of pedants and conceited little theater-downers I could scream.

  

"You can't live in the world with such strong likes and dislikes."

"It's everybody, I mean. Everything everybody does is so--I don't know--not wrong, or even mean, or even stupid, necessarily. But just so tiny and meaningless--and sad-making. And the worst part is, if you go bohemian or something crazy like that, you're conforming just as much as everybody else, only in a different way."

Con mi encadenamiento a la tierra pago la libertad de mis ojos

Δεν ξερω.
Οταν εχω αυτο που θελω, παυω να το θελω πια. Και η αληθεια ειναι πως δεν το θελω. Το εχω. Μια μικρη αλλαγη στα συμφωνα και μεσα μου να μαινεται το χαος. Κι αν ειχαμε ολα οσα θελαμε τι θα εμενε να ζησουμε πια?

Ολα ειναι λογικα και ειναι περιεργα που ολα ειναι λογικα.
Δεν ξερω.
Γεμισα ερωτησεις με μια μοναχα απαντηση.
Δεν ξερω.

i am just another catcher in the rye

“Among other things, you’ll find that you’re not the first person who was ever confused and frightened and even sickened by human behavior.”

“If you had a million years to do it in, you couldn’t rub out even half the “Fuck you” signs in the world. 
It’s impossible.” 

“That’s the whole trouble. You can’t ever find a place that’s nice and peaceful, because there isn’t any. You may think there is, but once you get there, when you’re not looking, somebody’ll sneak up and write “Fuck you” right under your nose. Try it sometime.”

Ensaio sobre a Lucidez

Ενας απο τους προφητες του 21ου αιωνα που εφυγε προτου καλα καλα τον χορτασουμε. Τετοια πνευματα γεννιουνται μια στις τοσες, σκορπισμενα στα περατα του κοσμου. Οι εκλογες θα βγαλουν τα οριστικα τους αποτελεσματα την ημερα που συμπληρωνονται δυο χρονια απο το θανατο του συγγραφεα. Ας διαβασουμε τα βιβλια του. Μια απο τις σπανιες φορες που η διανοια, η πολιτικη, η τεχνη συναντιουνται σε ενα τελεια κυκλικο αγκαλιασμα.

busco por todas partes la ciudad soñada

Ich bin auf der Welt zu allein und doch nicht allein genug,
um jede Stunde zu weihen.
Ich bin auf der Welt zu gering und doch nicht klein genug,
um vor dir zu sein wie ein Ding,
dunkel und klug.
Ich will meinen Willen und will meinen Willen begleiten
die Wege zur Tat;
und will in stillen, irgendwie zörgernden Zeiten,
wenn etwas naht,
unter den Wissenden sein
oder allein.

Eternal Sunshine Of A Spotless Mind

Ψαχνοντας, ξεκινωντας, σβηνοντας κι αναρωτιεμαι αν αυτη η αρχη θα ειναι η τελευταια. Κι αν αυτη η αγωνια θα ειναι η τελευταια. Κι αν ολα θα προχωρησουν επιτελους στον τελικο το δρομο που θα βγει στον αγαπημενο τοπο. Αγαπημενος ειναι ο τοπος που το χωμα του αγκαλιαζει τους αστραγαλους σαν να τους γνωριζε παντα και λουλουδια φυτρωνουν τρυγυρω τους να ποτισουν την οσμη της αγωνιας οχι αλμυρο ιδρωτα, αλλα σφενδαμο και τριανταφυλλο. 

 Αυτο που ποτε δεν ηρθε, ισως δεν θα 'ρθει ποτε. Και δεν εχει σημασια πια. Ή ισως εχει. Μα μετραω το ξεκινημα. Το απο δω και περα. Οσο κι αν εκεινα τα ξεγνοιαστα χρονια των εικοσι πεντε μειον χρονων μοιαζουν πια τοσο πολυτιμα. Απο αποσταση ολα ειναι ομορφοτερα. Η αποσταση ξεχναει. Σβηνει τα ψεγα και απαλαινει τις πληγες. Προσθετει χρωματα. Φυτρωνει οφθαλμαπατες. Συνειδητες οφθαλμαπατες. Που ειναι και οι πιο ποθητες. Γιατι ξερεις πως δεν ειναι εκει και ομως ειναι. Εισαι λογικος και βλεπεις το θαυμα που δεν πιστευεις πως ειναι δυνατον να υπαρχει. Ακομα κι αν το βλεπεις. Τις αισθησεις δεν τις εμπιστευεσαι, τις εχεις για να μπορεις να επιβιωνεις. Μονον αυτο.

Δεν θα πω ψεμματα πως δεν φοβαμαι. Ουτε θα πω πως προσπαθησα ποτε για ο,τιδηποτε αλλο περα απο το να μην χασω το μυαλο μου. Και ισως  για να μ' αγαπησουνε λιγακι. Τα καταφερα οσο τα καταφερα. Ποτε δεν προσπαθησα ιδιαιτερα για τιποτα εξαλλου. Κι αυτο μου το αναγνωριζω. 

Για καποιον λογο, ομως, ειναι σαν να βρηκα το δρομο μου, εναν δρομο που δεν φανταστηκα ποτε, δεν αναζητησα, δεν περιμενα, δεν ονειρευτηκα και ξερω πως οσο κι αν προσπαθησω να τον υπονομευσω τελικα μαλλον πανω στη σαρκα του θα πορευτω.

Ειναι παραξενο, μα εχω ξεχασει ολα τα ονειρα που εκανα μικρη. Θυμαμαι μοναχα να τα διηγουμαι σε αλλους. Αλλα η αυθυπαρξη τους εχει χαθει. Σαν τους νεκρους ειναι σαν να μην υπηρξαν ποτε. Κι αν δεν ειχα μιλησα γι αυτα, δεν τα ειχα γραψει καπου, καποτε δεν θα ειχε απομεινε ουτε καν η μνημη τους. Ισως ειναι υπερεκτιμημενα αυτα τα παιδικα τεχνουργηματα του νου. 

Σε εικοσι τρεις μερες απο σημερα θα ξερω το μονοπατι μου. Εικοσι τρεις συν δεκατεσσερεις μερες ακομα. Κι αν  ομως δεν βρω το μονοματι μου θα ζησω εστω λιγο τον τοπο που ο Rilke αγαπησε. Κι υστερα θα ψαξω να βρω τον δικο μου. Ηρθε αυτη η ωρα. Πια.

Romantic and not Romantic Pushkin

PК А. П. КЕРН Я помню чудное мгновенье: Передо мной явилась ты, Как мимолетное виденье, Как гений чистой красоты. В томленьях грусти безнадежной, В тревогах шумной суеты, Звучал мне долго голос нежный, И снились милые черты. Шли годы. Бурь порыв мятежный Рассеял прежние мечты, И я забыл твой голос нежный, Твои небесные черты. В глуши, во мраке заточенья Тянулись тихо дни мои, Без божества, без вдохновенья, Без слез, без жизни, без любви. Душе настало пробужденье, И вот опять явилась ты, Как мимолетное виденье, Как гений чистой красоты. И сердце бьётся в упоенье, И для него воскресли вновь И божество, и вдохновенье, И жизнь, и слезы, и любовь.

To A. P. Kern. I remember a wonderful moment As before my eyes you appeared, Like a vision, fleeting, momentary, Like a spirit of the purest beauty. In the torture of hopeless melancholy, In the bustle of the world's noisy hours, That voice rang out so tenderly, I dreamed of that lovely face of yours. The years flew quickly. The storm's blast Scattered the dreams of former times, And I forgot your tender voice, And the features of your heavenly face. In remoteness, in gloomy isolation, My days dragged quietly, nothing was new, No godlike face, no inspiration, No tears, no life, no love, no you. Then to my soul an awakening came, And there again your face appeared, Like a vision, fleeting, momentary, Like a spirit of the purest beauty. And my heart beat with a rapture new, And for its sake arose again A godlike face, an inspiration, And life, and tears, and love, and you.

Το παραπανω ποιημα λεγεται πως ειναι το ωραιοτερο ερωτικο ποιημα στα ρωσικα. Γραμμενο απο τον Alexander Sergeyevich Pushkin  για την ερωμενη του Anna Petrova Kern. Παντρεμενη εκεινη απο χρονια μ' εναν γερο που μισουσε φλερταρε ασυστολα στην Αγια Πετρουπολη. Μεχρι που το καλοκαιρι του 1825 η τυχη της συναντηθηκε με τον νεαρο καζανοβα λογοτεχνη. Ο Pushkin ειχε πολλες ερωμενες, η Anna Petrova ομως εμεινε στην ιστορια λογω του πιο λυρικου ποιηματος αγαπης. Τωρα αν μας φαινεται κοινοτοπο λογυδριο φταιει η αγγλικη μεταφραση. Ο Nabokov κοροιδευε τους αγγλους μεταφραστες. Ειναι αδυνατον η μαγεια των λεξεων να αποδοθει σε αλλη γλωσσα.

Βεβαια επειδη καλος ο ρομαντισμος μα η πραγματικοτητα ειναι πολυ πιο καυστικη, ο Pushkin αργοτερα αναφεροταν στην Anna Petrova αποκαλωντας την "πορνη της Βαβυλωνας" και σε συνομηλιες με φιλους ελεγε με εστετ διαθεση: "με τη βοηθεια του Θεου την πηδηξα εκεινη τη μερα".

A Confederacy of Dunces--J. Kennedy Toole

συντομο βιογραφικό:

Δεκεμβριος 1937

Γέννηση του John Kennedy Toole στην New Orleans της Louisiana

1953

Σε ηλικία 16 χρονων ολοκληρωνει την πρωτη του συγγραφικη αποπειρα (The Neon Bible) που θα εκδοθει μετα το θανατο του

1958

Πτυχιο φιλολογιας απο το πανεπιστημιο Tulane. Εκεινη την περιοδο δουλεψε για λιγο σε μια βιομηχανια αντρικων ενδυματων

1959

Μαστερ αγγλικης λογοτεχνιας του πανεπιστημιου Columbia

1959-1960

Διδασκει στο πανεπιστημιο της νοτιοδυτικης Λουιζιανα

1960-1961

Διδασκει στο Hunter College

1961-1963

Υπηρετει τη στρατιωτικη του θητεα στο Puerto Rico, κατα τη διαρκεια της οποιας συγγραφει το A Confederacy of Dunces

1963-1964

Διδασκει στο Dominical College, ενω υποβαλλει το χειρογραφο του βιβλιου του σε διαφορους εκδοτες παιρνοντας συνεχως αρνητικες απαντησεις. Περνουσε πολλες ωρες του στη Γαλλικη Συνοικια την περιοδο εκεινη με μουσικους και σε μια τουλαχιστον περιπτωση βοηθησε εναν μουσικο να πουλησει tamales με το καροτσακι του

1965

Μετα απο αλλεπαλληλες αναθεωρησεις ο Νεουορκεζος εκδοτης Robert Gottlieb απορριπτει τελικα την εκδοση του βιβλιου

26 Μαρτιου 1969

Αυτοκτονει στο Biloxi του Μισσισιπη με γκαζι. Καποιοι λενε πως φταιει η απογοητευση του για το βιβλιο που δεν εκδιδεται. Καποιοι μιλουν για ενα ασφυκτικο οικογενειακο περιβαλλον και αλλοι για την κρυφοομοφυλοφιλια του που δεν εντεχε να κρυβει πια... Τελικα οποιος κι αν ηταν ο λογος (η μητερα του κατεστρεψε το σημειωμα που αφησε στο σημειο της αυτοκτονιας του και ουδεποτε αποκαλυψε το περιεχομενο του) δεν εχει καμια σημασια....

1980

Εκδοση του Συνασπισμου Ηλιθιων απο τις εκδοσεις Louisiana State University Press, με προλογο του Walker Percy

1981
Pulitzer Prize

Κεντρικος ηρωας του πολυταραχου αυτου βιβλιου που κοστισε τη ζωη του συγγραφεα του ειναι ο Ignatius J. Reilly. Μια δονκιχωτικη φιγουρα τοποθετημενη στο χωρο: Νεα Ορλεανη και στο χρονο: 1960.

Η παραλογη προσωπικοτητα του αποτυπωνεται και στο αλλοκοτο παρουσιαστικο του. Υπερμεγεθης, τεραστιος, αποκρουστικα χοντροςς, συνενεχως ατημελητος με την ιδιοτυπη βρωμολαγνεια των λογιων ανθρωπων.

Κι επειτα ειναι εκεινος ο κυκεωνας των διανοητικων του απεκκρισεων. Το κοφτερο του μυαλο, η ετοιμολογη γλωσσα που δεν βαζει σχεδον ποτε μεσα , η κοσμοθεωρεια του περι καλαισθησιας και γεωμετριας, ο ιδεαλισμος και η σωματικη καθαροτητα που τοσο φανατισμενα διακηρυττει απεχοντας απο τις σεξουαλικες ηδονες παντος ειδους συνθετουν μια απο τις πιο οξυδερκεις σχιζοφρενικες προσωπικοτητες του μυθιστορηματικου κοσμου.

Κι ολες αυτες οι ιδεες βρισκονται να κατοικουν στο νου ενος αμετρα επηρμενα νεου τριαντα χρονων που ακομα ζει με τη μητερα του σ' ενα ετοιμορροπο σπιτι στην οδο Κονστανιπολ. Μετα τις λαμπρες σπουδες του εχει αποφασισει την καθημερινοτητα ενος ερημιτη. Κλεισμενος στο δωματιο του συγγραφει εκεινο που θεωρει: την Αποκαλυψη των ημερων του. Τις ελαχιστες ωρες εκτος οικιας τις ξοδευει στο σινεμα με σκοπο το γιουχαρισμα ολων των ακαλαισθητων, βρωμερων κατασκευασματων της Τεχνης του τεχνικολορ.

Η ρουτινα του σπαει μια ωραια ημερα που η μητερα του τρακαρει και γκρεμιζει τον τοιχο ενος κτηριου. Το χρεος ειναι μεγαλο και η γλυκια κυρια Irene Reilly εξαναγκαζει τον Ιγνατιο να βρει δουλεια. Αυτο σημανει και την απαρχη των βασανων του, καθως και το ταξιδι του σ' εναν κοσμο που απεχθανεται και αρνειται να αποτελεσει ζωτικο κομματι του. Αρχικα ειναι το ποστο του στην παντελοβιομηχανια του Gus Levy που του ξυπναει ζωηρα συναισθηματα περι φυλετικης δικαιοσυνης με ολους εκεινους τους μαυρους εργατες στις μηχανες. Μετα την απολυση του ειναι το καροτσακι με τα λουκανικα στη Γαλλικη Συνοικια και η επαφη του με υποπτες φιγουρες του φανερου υποκοσμου μας. Η σχεδον μανιακη εχθροτητα του με μια πρωην φιλεναδα του, την ακολαστη Myrna Minkoff, τον οδηγει σε απανωτες πανωλεθριες με τελικη την μεγαλοπρεπη καταρρευση του σχεδιου του για την επι γης ειρηνη που θα στηριζοταν στη δημιουργια ενος κομματος ομοφυλοφιλων...

ενα δειγμα της διανοητικης αντιληψης του ιδιομορφου αυτου πλασματος απο τα ημερολογια του:

Ας επανελθουμε ομως στο θεμα μας: την εκδικηση του Κλάιντ. Ο πωλητης που ειχε προηγουμενος στο δρομολογιο της Συνοικιας φορουσε μια απιθανη στολη πειρατη: προκειται για ενα φορο τιμης των Πωλητων του Παραδεισου προς το φολκλορ και την ιστορια της Νεας Ορλεανης, μια κλαιντικη αποπειρα συνδεσης του λουκανικου με τον κρεολικο μυθο. Ο Κλάιντ με εξαναγκασε να τη δοκιμασω στο γκαραζ. Η στολη, φυσικα, ηταν ραμμενη στα μετρα της φυματικης και υπαναπτικτης σιλουετας του προηγουμενου πωλητη, κι οσο κι αν τραβουσα, εσπρωχνα, επαιρνα βαθιες ανασες και σφιγγομουν, δεν μπορουσα να την περασω στο μυωδες κορμι μου. [...]

Σηκωθηκα ορθιος--με θεαματικα αποτελεσματα--και κοιταξα απο ψηλα τον ενοχλητικο αστυνομικο και τον συνεθλιψα μ' ενα σχολιο που, ευτυχως, δεν μπορεσε να καταλαβει. Επειτα τσουλησα το καροτσι μου λιγο πιο μεσα στη Συνοικια.Επειτα τσουλησα το καροτσι μου λιγο πιο μεσα στη Συνοικια. Επειδη ηταν νωρις το απογευμα, λιγοι ανθρωποι περιφερονταν στους δρομους. Μαντεψα οτι οι κατοικοι της περιοχης ηταν ακομα στα κρεββατια τους προκειμενου να συνελθουν απο οποιεσδηποτε αναξιοπρεπεις πραξεις ειχαν διαπραξει το προηγουμενο βραδυ. Πολλοι, διχως αμφιβολια, χρειαζονταν ιατρικες φροντιδες, ενα δυο ραμματα σε καποια σκισμενη οπη ή σπασμενο γεννητικο οργανο. Μονο να φανταστω μπορουσα ποσα κουρασμενα και εκφυλα ματια με κοιταζαν πεινασμενα πισω απο κλειστα πατζουρια. Προσπαθησα να μην το σκεφτομαι. Ειχα κιολας αρχισει να νιωθω σαν ενα ιδιαιτερα νοστιμο μπιφτεκι σε καποιο κρεοπωλειο.[...]

Ισως η αποκρουστερη εικονα της Λογοτεχνιας που η παρανοια της μας κανει να ξεκαρδιστουμε στα γελια ενιοτε. Ποτε κανεις δεν σταθηκε τοσο πιστος στην τρελα. Ο τιτλος αντλειται απο τη φραση του Jonathan Swift: "When a true genius appears in the world, you may know him by this sign, that the dunces are all in confederacy against him" (Thoughts on Various Subjects, Moral and Diverting).

.... κι οντως προς το τελος ολοι και ολα συνασπιζονται εναντια στον Ιγνατιο. Η ιδιοφυια του αποδεικνυεται απο το πως τελικα ολη η καταστροφη που προκαλεσαι στο περασμα του καταφερνει να εκτονωθει.... 

Εξαιρετικο βιβλιο.

Federico Garcia Lorca

Η καρδια μου γυμνωθηκε
σαν ενα φιδι απ' το παλιο πετσι της
και τη θωρω αναμεσα στα δαχτυλα μου
γεματη κοψιες και μελι

Που ειναι οι σκεψεις
που φωλιαζανε μες στις πτυχες σου;
Και τα ροδα που αρωματιζανε
το Σατανα και τον Ιησου Χριστο;

Φτωχο στρατσοχαρτο που επνιγες
το φανταστικο μου αστερι!
Γκριζα περγαμηνη πονεμενη
απο τους ερωτες που εχω ξεριζωσει.

Μεσα μου βλεπω εμβρυα επιστημης
σπερματα ποιητικα, λειψανα
απ' τις παλιες μου αθωοτητες
κι απ' τα ρομαντικα μου μυστικα.

Να σε κρεμασω στον τοιχο
του αισθηματικου μουσειου μου
πλάι στα σκοτεινα και κρυα
ναρκωμενα κρινα του πονου μου;

Ή να σε βαλω ψηλα στα πευκα,
μελαγχολικο βιβλιο των ερωτων μου,
για να ποτιστεις με τις τριλιες
του αηδονιου την αυγη;

--Granada

I lie Whole On a whole world I cannot touch . .

It happens. Will it go on? ----
My mind a rock,
No fingers to grip, no tongue,
My god the iron lung

That loves me, pumps
My two
Dust bags in and out,
Will not

Let me relapse
While the day outside glides by like ticker tape.
The night brings violets,
Tapestries of eyes,

Lights,
The soft anonymous
Talkers: 'You all right?'
The starched, inaccessible breast.

Dead egg, I lie
Whole
On a whole world I cannot touch,
At the white, tight

Drum of my sleeping couch
Photographs visit me-
My wife, dead and flat, in 1920 furs,
Mouth full of pearls,

Two girls
As flat as she, who whisper 'We're your daughters.'
The still waters
Wrap my lips,

Eyes, nose and ears,
A clear
Cellophane I cannot crack.
On my bare back

I smile, a buddha, all
Wants, desire
Falling from me like rings
Hugging their lights.

The claw
Of the magnolia,
Drunk on its own scents,
Asks nothing of life.

--Paralytic, Sylvia Plath

. . όλη η καρδιά του άνθρωπου είναι μια κραυγή

Σκάψε! Τι βλέπεις;

Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες!

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Ιδέες κι ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θα ΄ναι ο θάνατος.

Σκάψε ακόμα!

Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλον όχτο!

Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!

Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;

Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμες του Σύμπαντου.

Θέλω μια στιγμή, προτού με συντρίψουν, ν΄ ανοίξω τα μάτια μου και να τις δω. Αλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου.

Θέλω να βρω μια δικαιολογία για να ζήσω και να βαστάξω το φοβερό καθημερινό θέαμα της αρρώστιας, της ασκήμιας, της αδικίας και του θανάτου.

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

Μέσα στο εφήμερο ραχοκόκαλό μου δυο αιώνια ρέματα ανεβοκατεβαίνουν. Μέσα στα σωθικά μου ένας άντρας και μια γυναίκα αγκαλιάζουνται. Αγαπιούνται και μισούνται, παλεύουν.

Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία κι η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι· κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα· μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως.

Με κίντυνο, βαρυγκομώντας, τρεκλίζοντας μέσα στο σκοτάδι, πασκίζω να τιναχτώ από τον ύπνο, να σταθώ λίγη ώρα, όσο μπορώ, ορθιος.

Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.

Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

Περιμάζωξε στην καρδιά σου όλες τις τρομάρες, ανασύνθεσε όλες τις λεπτομέρειες. Ένας κύκλος είναι η λύτρωση· κλείσε τον!

Τι θα πει ευτυχία; Να ζει όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.

Είμαστε ένα γράμμα ταπεινό, μια συλλαβή, μια λέξη από τη γιγάντια Οδύσσεια. Είμαστε βυθισμένοι σ΄ ένα γιγάντιο τραγούδι και λάμπουμε όπως λάμπουν τα ταπεινά χοχλάδια όσο είναι βυθισμένα στη θάλασσα.

Η ουσία του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ. Μέσα στον αγώνα τούτον ξετυλίγουνται και δουλεύουν αιώνια ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα.

Το ανηφόρισμα, ο πόλεμος με το αντίδρομο ρέμα, γεννάει τον πόνο. Μα ο πόνος δεν είναι ο απόλυτος μονάρχης. Η κάθε νίκη, η κάθε προσωρινή ισορρόπηση στο ανηφόρισμα γιομώνει χαρά το κάθε ζωντανό, που αναπνέει, θρέφεται, ερωτεύεται και γεννάει.

Μα μέσα από τη χαρά κι από τον πόνο αναπηδάει αιώνια η ελπίδα να ξεφύγουμε από τον πόνο, να πλατύνουμε τη χαρά.

Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας είναι η πράξη.

Ο Έρωτας; Πως αλλιώς να ονοματίσουμε την ορμή που, ως ματιάσει την ύλη, γοητεύεται και θέλει να τυπώσει απάνω της την όψη της; Αντικρίζει το σώμα και θέλει να το περάσει, να σμίξει με την άλλη κρυμμένη στο σώμα τούτο ερωτική κραυγή, να γενούν ένα, να χαθούν, να γίνουν αθάνατες μέσα στο γιο.

Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.

Αφήνουμε τη θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Δε βουλώνουμε τ΄ αυτιά μας να μην ακούσουμε τις Σειρήνες. Δε δενόμαστε από φόβο στο κατάρτι μιας μεγάλης Ιδέας· μήτε παρατούμε το καράβι και χανόμαστε γρικώντας, φιλώντας τίς Σειρήνες.

Παρά εξακολουθούμε την πορεία μας, αρπάζουμε και ρίχνουμε τις Σειρήνες στο καράβι μας και ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας. Τούτη είναι, σύντροφοι, η καινούρια Ασκητική μας!

Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν΄ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν εϊναι να ΄σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!

ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
ΤΕΛΟΣ

--Ασκητικη, Νικος Καζαντζακης

I have not yet forgot myself to stone

Eloisa to Abelard

In these deep solitudes and awful cells,
Where heav'nly-pensive contemplation dwells,
And ever-musing melancholy reigns;
What means this tumult in a vestal's veins?
Why rove my thoughts beyond this last retreat?
Why feels my heart its long-forgotten heat?
Yet, yet I love! — From Abelard it came,
And Eloisa yet must kiss the name.

Dear fatal name! rest ever unreveal'd,
Nor pass these lips in holy silence seal'd.
Hide it, my heart, within that close disguise,
Where mix'd with God's, his lov'd idea lies:
O write it not, my hand — the name appears
Already written — wash it out, my tears!
In vain lost Eloisa weeps and prays,
Her heart still dictates, and her hand obeys.

Relentless walls! whose darksome round contains
Repentant sighs, and voluntary pains:
Ye rugged rocks! which holy knees have worn;
Ye grots and caverns shagg'd with horrid thorn!
Shrines! where their vigils pale-ey'd virgins keep,
And pitying saints, whose statues learn to weep!
Though cold like you, unmov'd, and silent grown,
I have not yet forgot myself to stone.
All is not Heav'n's while Abelard has part,
Still rebel nature holds out half my heart;
Nor pray'rs nor fasts its stubborn pulse restrain,
Nor tears, for ages, taught to flow in vain.

Soon as thy letters trembling I unclose,
That well-known name awakens all my woes.
Oh name for ever sad! for ever dear!
Still breath'd in sighs, still usher'd with a tear.
I tremble too, where'er my own I find,
Some dire misfortune follows close behind.
Line after line my gushing eyes o'erflow,
Led through a sad variety of woe:
Now warm in love, now with'ring in thy bloom,
Lost in a convent's solitary gloom!
There stern religion quench'd th' unwilling flame,
There died the best of passions, love and fame.

Yet write, oh write me all, that I may join
Griefs to thy griefs, and echo sighs to thine.
Nor foes nor fortune take this pow'r away;
And is my Abelard less kind than they?
Tears still are mine, and those I need not spare,
Love but demands what else were shed in pray'r;
No happier task these faded eyes pursue;
To read and weep is all they now can do.

Then share thy pain, allow that sad relief;
Ah, more than share it! give me all thy grief.
Heav'n first taught letters for some wretch's aid,
Some banish'd lover, or some captive maid;
They live, they speak, they breathe what love inspires,
Warm from the soul, and faithful to its fires,
The virgin's wish without her fears impart,
Excuse the blush, and pour out all the heart,
Speed the soft intercourse from soul to soul,
And waft a sigh from Indus to the Pole.

Thou know'st how guiltless first I met thy flame,
When Love approach'd me under Friendship's name;
My fancy form'd thee of angelic kind,
Some emanation of th' all-beauteous Mind.
Those smiling eyes, attemp'ring ev'ry day,
Shone sweetly lambent with celestial day.
Guiltless I gaz'd; heav'n listen'd while you sung;
And truths divine came mended from that tongue.
From lips like those what precept fail'd to move?
Too soon they taught me 'twas no sin to love.
Back through the paths of pleasing sense I ran,
Nor wish'd an Angel whom I lov'd a Man.
Dim and remote the joys of saints I see;
Nor envy them, that heav'n I lose for thee.

How oft, when press'd to marriage, have I said,
Curse on all laws but those which love has made!
Love, free as air, at sight of human ties,
Spreads his light wings, and in a moment flies,
Let wealth, let honour, wait the wedded dame,
August her deed, and sacred be her fame;
Before true passion all those views remove,
Fame, wealth, and honour! what are you to Love?
The jealous God, when we profane his fires,
Those restless passions in revenge inspires;
And bids them make mistaken mortals groan,
Who seek in love for aught but love alone.
Should at my feet the world's great master fall,
Himself, his throne, his world, I'd scorn 'em all:
Not Caesar's empress would I deign to prove;
No, make me mistress to the man I love;
If there be yet another name more free,
More fond than mistress, make me that to thee!
Oh happy state! when souls each other draw,
When love is liberty, and nature, law:
All then is full, possessing, and possess'd,
No craving void left aching in the breast:
Ev'n thought meets thought, ere from the lips it part,
And each warm wish springs mutual from the heart.
This sure is bliss (if bliss on earth there be)
And once the lot of Abelard and me.

Alas, how chang'd! what sudden horrors rise!
A naked lover bound and bleeding lies!
Where, where was Eloise? her voice, her hand,
Her poniard, had oppos'd the dire command.
Barbarian, stay! that bloody stroke restrain;
The crime was common, common be the pain.
I can no more; by shame, by rage suppress'd,
Let tears, and burning blushes speak the rest.

Canst thou forget that sad, that solemn day,
When victims at yon altar's foot we lay?
Canst thou forget what tears that moment fell,
When, warm in youth, I bade the world farewell?
As with cold lips I kiss'd the sacred veil,
The shrines all trembl'd, and the lamps grew pale:
Heav'n scarce believ'd the conquest it survey'd,
And saints with wonder heard the vows I made.
Yet then, to those dread altars as I drew,
Not on the Cross my eyes were fix'd, but you:
Not grace, or zeal, love only was my call,
And if I lose thy love, I lose my all.
Come! with thy looks, thy words, relieve my woe;
Those still at least are left thee to bestow.
Still on that breast enamour'd let me lie,
Still drink delicious poison from thy eye,
Pant on thy lip, and to thy heart be press'd;
Give all thou canst — and let me dream the rest.
Ah no! instruct me other joys to prize,
With other beauties charm my partial eyes,
Full in my view set all the bright abode,
And make my soul quit Abelard for God.

Ah, think at least thy flock deserves thy care,
Plants of thy hand, and children of thy pray'r.
From the false world in early youth they fled,
By thee to mountains, wilds, and deserts led.
You rais'd these hallow'd walls; the desert smil'd,
And Paradise was open'd in the wild.
No weeping orphan saw his father's stores
Our shrines irradiate, or emblaze the floors;
No silver saints, by dying misers giv'n,
Here brib'd the rage of ill-requited heav'n:
But such plain roofs as piety could raise,
And only vocal with the Maker's praise.
In these lone walls (their days eternal bound)
These moss-grown domes with spiry turrets crown'd,
Where awful arches make a noonday night,
And the dim windows shed a solemn light;
Thy eyes diffus'd a reconciling ray,
And gleams of glory brighten'd all the day.
But now no face divine contentment wears,
'Tis all blank sadness, or continual tears.
See how the force of others' pray'rs I try,
(O pious fraud of am'rous charity!)
But why should I on others' pray'rs depend?
Come thou, my father, brother, husband, friend!
Ah let thy handmaid, sister, daughter move,
And all those tender names in one, thy love!
The darksome pines that o'er yon rocks reclin'd
Wave high, and murmur to the hollow wind,
The wand'ring streams that shine between the hills,
The grots that echo to the tinkling rills,
The dying gales that pant upon the trees,
The lakes that quiver to the curling breeze;
No more these scenes my meditation aid,
Or lull to rest the visionary maid.
But o'er the twilight groves and dusky caves,
Long-sounding aisles, and intermingled graves,
Black Melancholy sits, and round her throws
A death-like silence, and a dread repose:
Her gloomy presence saddens all the scene,
Shades ev'ry flow'r, and darkens ev'ry green,
Deepens the murmur of the falling floods,
And breathes a browner horror on the woods.

Yet here for ever, ever must I stay;
Sad proof how well a lover can obey!
Death, only death, can break the lasting chain;
And here, ev'n then, shall my cold dust remain,
Here all its frailties, all its flames resign,
And wait till 'tis no sin to mix with thine.

Ah wretch! believ'd the spouse of God in vain,
Confess'd within the slave of love and man.
Assist me, Heav'n! but whence arose that pray'r?
Sprung it from piety, or from despair?
Ev'n here, where frozen chastity retires,
Love finds an altar for forbidden fires.
I ought to grieve, but cannot what I ought;
I mourn the lover, not lament the fault;
I view my crime, but kindle at the view,
Repent old pleasures, and solicit new;
Now turn'd to Heav'n, I weep my past offence,
Now think of thee, and curse my innocence.
Of all affliction taught a lover yet,
'Tis sure the hardest science to forget!
How shall I lose the sin, yet keep the sense,
And love th' offender, yet detest th' offence?
How the dear object from the crime remove,
Or how distinguish penitence from love?
Unequal task! a passion to resign,
For hearts so touch'd, so pierc'd, so lost as mine.
Ere such a soul regains its peaceful state,
How often must it love, how often hate!
How often hope, despair, resent, regret,
Conceal, disdain — do all things but forget.
But let Heav'n seize it, all at once 'tis fir'd;
Not touch'd, but rapt; not waken'd, but inspir'd!
Oh come! oh teach me nature to subdue,
Renounce my love, my life, myself — and you.
Fill my fond heart with God alone, for he
Alone can rival, can succeed to thee.

How happy is the blameless vestal's lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray'r accepted, and each wish resign'd;
Labour and rest, that equal periods keep;
"Obedient slumbers that can wake and weep;"
Desires compos'd, affections ever ev'n,
Tears that delight, and sighs that waft to Heav'n.
Grace shines around her with serenest beams,
And whisp'ring angels prompt her golden dreams.
For her th' unfading rose of Eden blooms,
And wings of seraphs shed divine perfumes,
For her the Spouse prepares the bridal ring,
For her white virgins hymeneals sing,
To sounds of heav'nly harps she dies away,
And melts in visions of eternal day.

Far other dreams my erring soul employ,
Far other raptures, of unholy joy:
When at the close of each sad, sorrowing day,
Fancy restores what vengeance snatch'd away,
Then conscience sleeps, and leaving nature free,
All my loose soul unbounded springs to thee.
Oh curs'd, dear horrors of all-conscious night!
How glowing guilt exalts the keen delight!
Provoking Daemons all restraint remove,
And stir within me every source of love.
I hear thee, view thee, gaze o'er all thy charms,
And round thy phantom glue my clasping arms.
I wake — no more I hear, no more I view,
The phantom flies me, as unkind as you.
I call aloud; it hears not what I say;
I stretch my empty arms; it glides away.
To dream once more I close my willing eyes;
Ye soft illusions, dear deceits, arise!
Alas, no more — methinks we wand'ring go
Through dreary wastes, and weep each other's woe,
Where round some mould'ring tower pale ivy creeps,
And low-brow'd rocks hang nodding o'er the deeps.
Sudden you mount, you beckon from the skies;
Clouds interpose, waves roar, and winds arise.
I shriek, start up, the same sad prospect find,
And wake to all the griefs I left behind.

For thee the fates, severely kind, ordain
A cool suspense from pleasure and from pain;
Thy life a long, dead calm of fix'd repose;
No pulse that riots, and no blood that glows.
Still as the sea, ere winds were taught to blow,
Or moving spirit bade the waters flow;
Soft as the slumbers of a saint forgiv'n,
And mild as opening gleams of promis'd heav'n.

Come, Abelard! for what hast thou to dread?
The torch of Venus burns not for the dead.
Nature stands check'd; Religion disapproves;
Ev'n thou art cold — yet Eloisa loves.
Ah hopeless, lasting flames! like those that burn
To light the dead, and warm th' unfruitful urn.

What scenes appear where'er I turn my view?
The dear ideas, where I fly, pursue,
Rise in the grove, before the altar rise,
Stain all my soul, and wanton in my eyes.
I waste the matin lamp in sighs for thee,
Thy image steals between my God and me,
Thy voice I seem in ev'ry hymn to hear,
With ev'ry bead I drop too soft a tear.
When from the censer clouds of fragrance roll,
And swelling organs lift the rising soul,
One thought of thee puts all the pomp to flight,
Priests, tapers, temples, swim before my sight:
In seas of flame my plunging soul is drown'd,
While altars blaze, and angels tremble round.

While prostrate here in humble grief I lie,
Kind, virtuous drops just gath'ring in my eye,
While praying, trembling, in the dust I roll,
And dawning grace is op'ning on my soul:
Come, if thou dar'st, all charming as thou art!
Oppose thyself to Heav'n; dispute my heart;
Come, with one glance of those deluding eyes
Blot out each bright idea of the skies;
Take back that grace, those sorrows, and those tears;
Take back my fruitless penitence and pray'rs;
Snatch me, just mounting, from the blest abode;
Assist the fiends, and tear me from my God!

No, fly me, fly me, far as pole from pole;
Rise Alps between us! and whole oceans roll!
Ah, come not, write not, think not once of me,
Nor share one pang of all I felt for thee.
Thy oaths I quit, thy memory resign;
Forget, renounce me, hate whate'er was mine.
Fair eyes, and tempting looks (which yet I view!)
Long lov'd, ador'd ideas, all adieu!
Oh Grace serene! oh virtue heav'nly fair!
Divine oblivion of low-thoughted care!
Fresh blooming hope, gay daughter of the sky!
And faith, our early immortality!
Enter, each mild, each amicable guest;
Receive, and wrap me in eternal rest!

See in her cell sad Eloisa spread,
Propp'd on some tomb, a neighbour of the dead.
In each low wind methinks a spirit calls,
And more than echoes talk along the walls.
Here, as I watch'd the dying lamps around,
From yonder shrine I heard a hollow sound.
"Come, sister, come!" (it said, or seem'd to say)
"Thy place is here, sad sister, come away!
Once like thyself, I trembled, wept, and pray'd,
Love's victim then, though now a sainted maid:
But all is calm in this eternal sleep;
Here grief forgets to groan, and love to weep,
Ev'n superstition loses ev'ry fear:
For God, not man, absolves our frailties here."

I come, I come! prepare your roseate bow'rs,
Celestial palms, and ever-blooming flow'rs.
Thither, where sinners may have rest, I go,
Where flames refin'd in breasts seraphic glow:
Thou, Abelard! the last sad office pay,
And smooth my passage to the realms of day;
See my lips tremble, and my eye-balls roll,
Suck my last breath, and catch my flying soul!
Ah no — in sacred vestments may'st thou stand,
The hallow'd taper trembling in thy hand,
Present the cross before my lifted eye,
Teach me at once, and learn of me to die.
Ah then, thy once-lov'd Eloisa see!
It will be then no crime to gaze on me.
See from my cheek the transient roses fly!
See the last sparkle languish in my eye!
Till ev'ry motion, pulse, and breath be o'er;
And ev'n my Abelard be lov'd no more.
O Death all-eloquent! you only prove
What dust we dote on, when 'tis man we love.

Then too, when fate shall thy fair frame destroy,
(That cause of all my guilt, and all my joy)
In trance ecstatic may thy pangs be drown'd,
Bright clouds descend, and angels watch thee round,
From op'ning skies may streaming glories shine,
And saints embrace thee with a love like mine.

May one kind grave unite each hapless name,
And graft my love immortal on thy fame!
Then, ages hence, when all my woes are o'er,
When this rebellious heart shall beat no more;
If ever chance two wand'ring lovers brings
To Paraclete's white walls and silver springs,
O'er the pale marble shall they join their heads,
And drink the falling tears each other sheds;
Then sadly say, with mutual pity mov'd,
"Oh may we never love as these have lov'd!"

From the full choir when loud Hosannas rise,
And swell the pomp of dreadful sacrifice,
Amid that scene if some relenting eye
Glance on the stone where our cold relics lie,
Devotion's self shall steal a thought from Heav'n,
One human tear shall drop and be forgiv'n.
And sure, if fate some future bard shall join
In sad similitude of griefs to mine,
Condemn'd whole years in absence to deplore,
And image charms he must behold no more;
Such if there be, who loves so long, so well;
Let him our sad, our tender story tell;
The well-sung woes will soothe my pensive ghost;
He best can paint 'em, who shall feel 'em most.

--Published in 1717, Eloisa to Abelard is a poem by Alexander Pope(1688–1744)

Demian--Herman Hesse

But another time she told me another tale. It was about a man who loved without hope. He withdrew completely inside himself, and thought he would burn up with love. He lost contact with the world; he no longer saw the blue sky and the green forest; the brook didn’t murmur for him, the harp didn’t sound for him; everything had gone under and he had become poor and miserable. But his love grew, and he was much readier to die and wither away than to renounce the possession of the beautiful woman he loved. Then he noticed that his love had burnt up everything else in him; it became powerul and exerted more and more attraction; and the beautiful woman was compelled to follow; she came, he stoof there with outstretched arms to draw her to himself. But when she stood before him, she was totally transformed, and with trembling he felt and saw that he had attracted to himself the entire world he had lost. It stood before him and yielded itself to him; sky and forest and brook, everything came to meet him in new colors, vivid and splendid; it belonged to him, it spoke his languag. And instead of merely winning a woman, he had the whole world on his bosom, and every star in the sky shone within him and sparkled joy into his soul. He had loved and by doing so, had found himself. But most people love in order to lose themselves.

A Dialogue Betwixt Death and a Lady

DEATH:

Fair lady, lay your costly robes aside,
No longer may you glory in your pride;
Take leave of all your carnal vain delight,
I'm come to summon you away this night!

LADY:

What bold attempt is this? pray let me know
From whence you come, and whither I must go?
Must I, who am a lady, stoop or bow
To such a pale-faced visage? Who art thou?

DEATH:

Do you not know me? well! I tell thee, then,
It's I that conquer all the sons of men!
No pitch of honour from my dart is free;
My name is Death! have you not heard of me?

LADY:

Yes! I have heard of thee time after time,
But being in the glory of my prime,
I did not think you would have called so soon.
Why must my morning sun go down at noon?

DEATH:

Talk not of noon! you may as well be mute;
This is no time at all for to dispute:
Your riches, garments, gold, and jewels brave,
Houses and lands must all new owners have;
Though thy vain heart to riches was inclined,
Yet thou must die and leave them all behind.

LADY:

My heart is cold; I tremble at the news;
There's bags of gold, if thou wilt me excuse,
And seize on them, and finish thou the strife
Of those that are aweary of their life.
Are there not many bound in prison strong,
In bitter grief of soul have languished long,
Who could but find the grave a place of rest,
From all the grief in which they are oppressed?
Besides, there's many with a hoary head,
And palsy joints, by which their joys are fled;
Release thou them whose sorrows are so great,
But spare my life to have a longer date.

DEATH:

Though some by age be full of grief and pain,
Yet their appointed time they must remain:
I come to none before their warrant's sealed,
And when it is, they must submit and yield.
I take no bribe, believe me, this is true;
Prepare yourself to go; I'm come for you.

LADY:

Death, be not so severe, let me obtain
A little longer time to live and reign!
Fain would I stay if thou my life will spare;
I have a daughter beautiful and fair,
I'd live to see her wed whom I adore:
Grant me but this and I will ask no more.

DEATH:

This is a slender frivolous excuse;
I have you fast, and will not let you loose;
Leave her to Providence, for you must go
Along with me, whether you will or no;
I, Death, command the King to leave his crown,
And at my feet he lays his sceptre down!
Then if to kings I don't this favour give,
But cut them off, can you expect to live
Beyond the limits of your time and space!
No! I must send you to another place.

LADY:

You learned doctors, now express your skill,
And let not Death of me obtain his will;
Prepare your cordials, let me comfort find,
My gold shall fly like chaff before the wind.

DEATH:

orbear to call, their skill will never do,
They are but mortals here as well as you:
I give the fatal wound, my dart is sure,
And far beyond the doctor's skill to cure.
How freely can you let your riches fly
To purchase life, rather than yield to die!
But while you flourish here with all your store,
You will not give one penny to the poor;
Though in God's name their suit to you they make,
You would not spare one penny for His sake!
The Lord beheld wherein you did amiss,
And calls you hence to give account for this!

LADY:

Oh! heavy news! must I no longer stay?
How shall I stand in the great judgment-day?
[Down from her eyes the crystal tears did flow:
She said], None knows what I do undergo:
Upon my bed of sorrow here I lie;
My carnal life makes me afraid to die.
My sins, alas! are many, gross and foul,
Oh, righteous Lord! have mercy on my soul!
And though I do deserve thy righteous frown,
Yet pardon, Lord, and pour a blessing down.
[Then with a dying sigh her heart did break,
And did the pleasures of this world forsake.]


Thus may we see the high and mighty fall,
For cruel Death shows no respect at all
To any one of high or low degree
Great men submit to Death as well as we.
Though they are gay, their life is but a span -
A lump of clay--so vile a creature's man.
Then happy those whom Christ has made his care,
Who die in the Lord, and ever blessed are.
The grave's the market-place where all men meet,
Both rich and poor, as well as small and great.
If life were merchandise that gold could buy,
The rich would live, the poor alone would die.

--This ballad was printed on a broadside by J. Deacon sometime between 1683 and 1700. It was printed as The Great Messenger of Mortality