Do the dreams come true?

Είχα ξεχάσει πως οι άνθρωποι ονειρεύονται. Δεν έβλεπα πια τις νύχτες παρά μονάχα τη νύχτα. Κι ύστερα θυμήθηκα ύστερα πως τα όνειρα τα βλέπουμε τη μέρα. Κι άρχισα σιγά σιγά να πισωγυρνω στα ξεχασμένα όνειρα. Άπλυτα, βρωμιαρικα, να ζέχνουν μια νεότητα που έχω αποταξει. Κι αυτά με περίμεναν να τα λουσω με το νερό μου να ξαναφορεθουν. Κι φοβήθηκα μην δεν μου κάνουν πια. Και τα κοιτώ. Ακόμα δεν τα άπλωσα να ξαποστάσουν. Γδυνομαι και τα κοιτώ. Ειναι απαλά μα θα πονούν πάνω στο δέρμα. Τα φαντάζομαι πάνω μου κι ύστερα τα ξαναφεινω. Με περίμεναν τόσο καιρό τα διψασμένα . Κι άμα τα φορέσω φοβάμαι δεν με ξαναζήσουν ποτέ να να βγάλω. Με τα φεγγάρια των πρωινών ονείρων πως να βαδίσεις στη ζωή και να σαι λογικός, και καθωσπρεπει. 

Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου

τίποτα  δεν ειναι πιο πικρό. Γ.Σ., 1940

Another sad day

Απο καιρο ηθελα να γραψω και τωρα γινεται αυτο. Ποσο μικροι ειμαστε οι ανθρωποι μεσα στην μεγαλοσυνη μασ. Δεν ξερω αν πιστευω σ αυτην την μεγαλοσυνη σημερα. Ολοι φαινονται πολυ μικροι. Εκεινοι που εκτελουν, οι αλλοι που συμμετεχουν, εκεινοι που διαταζουν και ολοι εμεις που δεν κανουμε τιποτα. Στην μικρη καθημερινοτητα του πηγαινε ελα, στον ποθο και την απογοητευση. Στην μοναξια ντυμενοι. Και σ ενα μελλον τοσο αβεβαιο, τοσο κοντινα μακρινο και τοσο πεγκοσμια προσωπικο. Που θα με βρει το αυριο. Γερναω που παει να πει λιγοστευω. Με τα ιδια λαθη. Ξανα.

In times like this

Βρέχει πολύ. Και δεν μπορώ να αναψω ούτε τσιγάρο σ αυτό το σπίτι. Σπίτι μου σου λέει. Βρέχει στα βλεφαρα μου. Παει συννεφιασα κι απόψε. Μια αγκαλιά να κοιμηθούμε παρέα απόψε. Δεν τη σηκωνω την ενηλικίωση και την καθωσπρεπεια κι όλα αυτά τα καλπικα. Δεν θέλω κανέναν να μιλήσω. Να τα κάψω όλα θέλω. Και να φύγω. Αυτός είναι ο γαμημενος κόσμος. Μια χούφτα υποκρισίας και πλούτου. Πως κομμάτιαζεται μια καρδιά με τρεις λέξεις. Πόση μοναξιά να αντεξεις σ ένα καλοκαίρι. Πόση ψευτια. Σταματα να βρεχεις ψυχή μου με κάθε χτυπο. Οπου παει. Τα λάθη σου εξαργυρωνεις. Ντυσου την αδιαφορία σου και προχωρα. Ποιος σε νοιάζεται; Η γελοιοτητα. Μάθε τη γελοιοτητα. Αφού επιβιωσες απόψε μεγαλωσες δυο μέτρα.

My christmas is now

Ο Σεπτεμβρης ειναι ο αγαπημενος μου μηνας. Απο μωρο παιδι ητανε. Απο την πρωτη μερα που εκλαψα σ αυτο τον κοσμο. Γιατι πρωτα κλαις και μετα ανοιγεις τα ματια να κοιταξεις τι τρεχει. Γεννηθηκα μεσα στον μηνα αυτο, λιγο μετα το καλοκαιρι, λιγο πριν το χειμωνα. Μια ζωη αναποφασιστη. Καπου καποιος ειπε πως ειναι ομορφα τα πρωτα χρονια μας. Και ειναι ομορφα. Εισαι νεος, εχεις ορεξη να κανεις τα παντα, εστω κι αν δεν κανεις παρα τα μισα. Καθε φορα μισουσα αυτη τη μερα των γενεθλιων. Σαν και τις υπολοιπες μερες δεν μεγαλωνεις. Σαν εκεινη τη συγκεκριμενη μερα ειναι που θα σε γερασει αλλον εναν χρονο. Που θα σκεφτεις που ησουνα ακριβως πριν απο εναν χρονο, και πριν απο ακομα εναν και παει λεγοντας. Κι αν εκανες ολα αυτα που ηθελες ή που επρεπε να κανεις. Και βγαινει ενα υπολοιπο στο τελος παντα. Τα χρωστουμενα. 

Ητανε δυσκολη χρονια φετος. Η χρονια της μοναξιας στο δικο μου ημερολογιο. Η χρονια που πρεπει να μαθω να πεταω με τα νιοχνουδα ακομα φτερα μου. Πολυ μοναξια. Μαζι με αλλους μοναξια. Καμια φορα μονη στο σπιτι με τις ταινιες και τις μουσικες μου ειναι πιο μη-μονη απο τις αλλες φορες. Δυσκολο καλοκαιρι. Δυσκολες μερες οι τελευταιες. Σαν να περασαν δεκα μηνες μεσα σε πεντε μερες. Βρες σπιτι μεσα σε μια βδομαδα στη Γενευη. Πηγαινε και στη δουλεια. Περιμενε και την evaluation σου για να δεις τι θα σε κανουν επαγγελματικα. Αλατοπιπερισε ολα αυτα με ενα κομμενο δαχτυλο και ενα χαμενο κινητο. Κι υστερικα τηλεφωνα σε οποιον γνωστο κι αγνωστο γνωριζεις. Οχι δεν ειναι τραγικα, ουτε δραματικα. Ειναι ζωη. Αυτο ειναι ζωη. Η ανασφαλεια, τα δυσκολα, τα ευκολα, τα αναπαντεχα, τα αγχη, η μοναξια, η καινουργια αρχη, η αναμονη, η απουσια, μερικα λογια που απλωνουν ευχαριστα το χερι να σε βοηθησουν. 

Αναρωτιεμαι αν αξιζε ή δεν αξιζε ολο αυτο το ταξιδι. Παντα αναρωτιεμαι αν εχω παρει τις σωστες αποφασεις, γιατι αποφασιζω με αυτο το τακ της μουσικης κι οχι το ελλογο. Και συνηθως οι επιλογες της καρδιας μου βγαινουν στον πιο πετρολιθασμιενο ανηφορο. Κι ομως δεν μπορω παρα να προχωραω ετσι. Με τις μελωδιες της καρδιας. Μιας βλαμμενης καρδιας. Της ειμαι πολυ θυμωμενη. Με καποιον πρεπει να ειμαι θυμωμενη. Αλλα σαν δεν ξερεις τα αλλα μονοπατια, δεν ξερεις και πως θα σου ητανε αλλιως. Απλα υποθετεις. 

Αχ, αυτο το αχ... που δε λεει να ξεκουμπιστει απ το κορμι. Αυτο το αχ των δυσκολων τριαντα. Κι ομως μεσα στη μοναξια νομιζω πως ειμαι πιο ομορφη απο ποτε. Λιγο πιο ετοιμη. Λιγο πιο ευθραυστη. Καποτε λυπημενη και καποτε χαρουμενη. Αλλα παντα λιγο πιο μονη απο χτες. Αυτος ειναι ο απολογισμος της δικης μου ημερολογιακης χρονιας που χτυπαει πρωτοχρονια σε τρεις βδομαδες ακριβως. 

Για τη νεα χρονια ξερω ακριβως τι θελω. Ξερω τα δωρα που προσμενω με το φιογκο. Κι οπως ζω απο περιεργεια, θελω να δω τι θα παρω απο ολα αυτα.

that moment

Αυτη η καταπληκτικη στιγμη που πιστευεις πως δεν γινεται να γινουν τα πραγματα χειροτερα, τουλαχιστον αυτο, γινεται σχεδον μαγικη οταν οντως τα πραγματα γινονται τραγελαφικα χειροτερα και μεσα σε μια μερα πρεπει να αλλαξεις σπιτι καπως, καπου χωρις να εχεις ιδεα πως επρεπε να αλλαξεις σπιτι *αυτη η μνημη και αυτη η γλωσσα που ειναι χωρα παρεξησηεων*, αλλα δεν εχεις που να πας κι ολο το φταιξιμο ειναι πανω σου. Κι απο πανω μια βδομαδα που καθε περιστατικο παει λιγο πιο στραβα απο οτι θα πρεπε, κατι λεξεις που ξεστομιζονται για να σου γαμησουν ακομα πιο πολυ την ανασφαλεια σου. Ενα ραντεβου που αναμενεις και θα αλλαξει το μελλον σου προς το καλυτερο ή το χειροτερο. Μια χωρα αφιλοξενη σε ενα κορμι αφιλοξενο. Ολα γινονται λαθος για καποιο λογο. Κι εχω γενεθλια ξερεις αγαπητο συμπαν. Μην μου τα κανεις γεναθλια. Μου φτανουν τα λευκα αγριοχορτα που τολμουν να ξεσπαθιζουν στο κεφαλι μου. Ενταξει ολα ειναι καλα και καπου κανω λαθος, αλλα δωσε μου ενα διαλλειμα. Ετσι για πλακα. Να δουμε τι θα γινει.

* ναι ειχα νευρα οταν τα εγραφα ολα αυτα! και ακομα εχω λιγες μερες μετα!

how long?

Καθε χρονο λιγοτεροι. Λιγο πιο μακρια απο ολους να κοιταζω τις τηλεορασεις με τα προγραμματα των διπλανων ζωων. Δεν ειναι που δεν αγαπω, ή δεν ποθω, ή δεν ειμαι ευτυχισμενη που και που. Ενα παιδικο χαμογελο, μια μερα στη δουλεια που πηγε καλα, το μικρο ταξιδι λιγες μερες, δυο λογια απο σκορπιους φιλους. Μα αυτα ειναι τα αγγιγματα της μιας στιγμης. Κι ανταπαντω πως ισως καλοσυνηθισα στην αλμυρη μοναξια. Και ισως ισως δεν ειμαι αρκετη γι αυτες τις αγαπες αυτου του κοσμου, κανενα κοσμου. Ο,τι καλυτερο μπορω να βρω τον εαυτο μου, μα πιο πολυ τον χανω. Δεν ηθελα ποτε πολλα στολιδια, κι ισως ειχα μεγαλα ονειρα κι εχω ακομα, μα πιο πολυ απο ολα ονειρευτηκα φιλια και αγκαλιες και ματια να με κοιτουν περηφανα. Ειναι δυσκολες μερες. Μονες μερες, Απο αυτες που ειμαι θυμωμενη με ολους και με ολα. Μα πιο πολυ με εμενα. Δεν ειναι ευκολο να φοραω τα παπουτσια μου. Δεν ειμαι εγω αυτη που ακρακουμπαει και φευγει. Δεν θελω να μεγαλωσω κι αλλο. Φτανει. Ειναι καθε φορα ολο και πιο δυσκολο να σβηνεις τα κερακια. Αυτα μαζευονται, μα οι πνοες λιγοστευουν. Ξερω πως εχω ολες τις απειρες επιλογες, ξερω ολα τε ξερω, μα ο καιρος, ο χρονος, οι ωρες, η νιοτη παει περασε και γω κοιμαμαι μονη. Καποια στιγμη ισως να γραψω γι αυτο το τααξιδι σ αυτον τον νεο τοπο. Μα τουτες τις μερες νοσταλγω ενα χνουδι αγκαλιας.

Until I crash into the stars

Can I beat 'em now
Can I get your love
Can I beat 'em now
Can I get your love
Don't you realize
I long for your lips
Don't you realize

Καθε αρχη και δυσκολη, κι οταν ολα ειναι δυσκολα σε σενα αυτεσ οι αρχες σε δυσκολευουν ακομα πιο πολυ. Κι οταν μικρη φανταζοσουνα πως θα ησουνα μεγαλη. Και μετα που μεγαλωνεις και εισαι ακριβως με τα ιδια φαντασματα να αναρωτιεσαι αν μεγαλωνεις ποτε στα αληθεια ή απλα γεννιεσαι και ετσι μικρο και τρομαγμενο σε βρισκει το τελος. Με μια χουφτα εμπειριες σαν να τα ταν ολες χτεσινες.

I long for your lips


Let me out of here
Let me out of here

Von einem gewissen Punkt an gibt es keine Rückkehr mehr. Dieser Punkt ist zu erreichen.

Ειναι κατι νυχτες που σκεφτεσαι αν μπορεις να γινεις ολα τα ονοματα. Αυτα που ονειρευεσαι, αυτα που ονειρευοσουν, ακομα κι εκεινα που ακομα δεν εχεις ονειρευτει. Γιατι μεγαλωνεις κι ωριμαζεις κι αλλαζεις απο χρυσαλλιδα σε πεταλουδα κι απο πεταλουδα σε καμπια και παλι σε χρυσαλλιδα ξανα. Ομως ειναι κατι ονειρα που σε ακολουθουν σαν μεσαιωνικοι ερωτες για παντα. Ανολοκληρωτοι και γι αυτο τοσο φλογεροι. Σαν τα χειλη του ποθεις, μα ποτε δεν φιλησες. Για τα κορμια που γευτηκες κλεινοντας τα ματια για μια στιγμη. 

Μερικες φορες απορεις γιατι δεν κανεις ολα εκεινα που ποθεις. Δεν ειναι ο φοβος. Η τουλαχιστον δεν ειναι μοναχα αυτος που σε φραναρει. Ειναι το αλλο σου ονομα. Ειναι το προσωπο που σε ντυσανε οι ελικομορφες νυμφαδες, τα λογια που σε νανουριζαν πανω απο την κουνια, ειναι ολα αυτα που δεν εχουν σχημα να πιασεις, αλλα την δυναμη να πλαθουν εσενα. Σε μια αναπνοη του χρονου, στο δευτερολεπτο που παραπαταει απο την ωρα και προσθετει ενα ακομα δεκατο μια στις τοσες ειναι που βλεπεις καθαρα ποια εισαι. Τοσο συντομα. Τοσο για λιγο. Και μεχρι το επομενο παραπατημα το ξεχνας. Δεν νοσταλγεις κατι που δεν υπαρχει στα επισημα χαρτια του Συμπαντος. Μα σαν ξανασυμβαινει το θυμασαι. Και βαζεις ενα ακομα που λειπει στο παζλ της ζωης σου. Με λιγα δακρυα παρεα. Ισως. Χαρας δακρυα. Γιατι υπαρχει ακομα αυτο το προσωπο που ειναι πιο αληθινο απο οσες αληθειες εχεις τολμησει να ξεστομισει ή σκεφτει. Λιγο πιο αχνο, αλλα υπαρχει. 

Τι να θελεις αραγε για να ανατιναξεις ολα στον αερα και να πας μακρια χωρις να ξερεις που.

Υπαρχει αραγε η αγαπη.

Αυτο με ταλανιζει πιο πολυ ακομα κι αν υπαρχει ζωη μετα ή οχι. Ειναι το πιο υπερεκτιμημενο φιλοσοφικο ερωτημα για μενα. Ειμαστε ολοι θνητοι εδω περα. Ας μου πει καποιος αν υπαρχει αγαπη. Ολα τ'αλλα μοιαζουν πολυ μικρα για σπαταλημα. Τη ζωη πολλοι την αρνηθηκαν. Την αγαπη την αρνηθηκε αραγε κανεις.

Bourbon

Που εισαι μωρε και δεν μπορω να σε βρω

Που πας μικρο χαζο μυαλο μου

Ποσος κοπος για μια ζωη που δεν ειναι δικη μου

Βαλιτσες, χαμογελα και η ευχη να μπορουσα να ειμαι λιγακι σαν αυτους τους κανονικους ανθρωπους με τα μικρα, ξενα ονειρα και την τετραγωνη ζωη που τους κανει τοσο ευτυχισμενους

Ξυπνας στις εφτα διπλα στη μανα ή στον πατερα του παιδιου σου για να διαιωνισης την παναρχαιη προσταγη της κοινωνιας σου που σου λεει οτι η σαρκα σου εχει αυτο το ενστικτο της διαιωνισης

Η πιο απλη αυταπατη της αθανασιας

Και ο ερωτας η πιο τετριμενη αυταπατη των δυο που γινονται ενα μεσα απο ενα δωσιμο κορμιου τοσο εγωιστικο οσο η φυση μας

Αλλα δεν εισαι ουτε απο τους αλλους. Τους λιγους. Τους μετρημενους. 

Δεν ειμαι παρα εγω κι εγω δεν εχω ιδεα ποια στο διαολο ειμαι

something old, something new & something blue

Neuch

Blue

Geneva

Geneva

Geneva

Geneva

Bern

Geneva

Bern

Geneva

Geneva

Bern

Bern

Geneva

Bern

Geneva

maybe i am where i supposed to be

too old to rock and roll, too young to die

Το ταξιδι φτανει στο κοντινο του τελος. Με απολειες, με αγαπες, με μαθηαματα και παθηματα, Με απωλειες και λειπες που ειναι εκεινοι που αγαπας τοσο μακρια που δεν μπορεις να τους εχεις στην αγκαλια σου. Ενα βαθυ ταξιδι μοναξιας το παραπερα. Κι εγω που γεννηθηκα για να αγαπαω, δεν μοιαζω να αγαπαω κανεναν. Και μερικες φορες θαρρω πως ειμαι μοναχη μου στον κοσμο τουτο το μικρο, το μεγα. Σαν ολους τους αλλους και σαν κανεναν. Μπερδευομαι. Και ποθω μια νυχτα,σε ενα κρεββατι με μια αγκαλια μεγαλη να με κοιμισει και να νομιζω, εστω για εκεινο το βραδυ, πως ειμαι ακομα πολυ μικρη. Ενα παιδι που το κοιμιζεις και θα του πεις πως ολα ειναι καλα. Και ταυτοχρονα μια ανασα πανω στην ανασα μου. Και μια σαρκα πανω στη σαρκα μου. Ειναι αυτος που μας χωριζουν δυο πορτες δρομο αυτος. Δεν ξερω. Δεν ξερω να αγαπω με το κορμι μου. Μα το κορμι ζηταει. Απαιτει. Τον ενα, τον αλλο. Μια μεγαλη πορνη του κοσμου. Γαμηστε με. Δεν με πεοραζει. Ενα φιλι ολογιομο στο σωμα μου. Που εισαι γαμωτο σου και που κοιμασαι. Διπλα κοιμασαι. Ενα μικρο φυλλαρακι απο παρανοιας να φτιαξω την συνταγη του ειμαι μου. Αχ και που θα βρεθω σε δυο μηνες. Δεν θελω να παω εκει κι εκει θα παω. Δεν θελω ρε πουστη μου. Στα αληθεια δεν θελω. Τιποτα δεν εγινε κι ομως γινανε τοσα πολλα. Κι ομως ακομα εδω. Λιγο πριν τα μεγαλα αντα. Να ξεσκισω τον εαυτο μου στονμ κοσμο και να γινω ο κοσμος. Να αλλαξω την ανατομια μου. Να αλλαξω ολα τα πεπρωμενα. Να με παρεις μια αγκαλια. Κι ενα φιλι. Κι ενα βιαιο γαμησι μεχρι το πρωι. Κι υστερα αλλο. Κι υστερα. Ποιος νοιαζεται για το υστερα. Γιατι κοιμασαι. Και εγω γιατι δεν μεγαλωνω. Μικακραινω με τον καιρο και γινομαι ενα παιδι αγριμι. Που δεν με νοιαζει τιποτα. Ουτε οι δουλειες, ουτε τα βιβλια, ουτε οι κρισεις, ουτε τα γυρω μου που καταρρεουν. Δεν γαμιεται. Στα αληθεια, δεν γαμιεται. Σπαταλησα τη νιοτη μου. Κι αυριο ισως ειναι αργα. Μα ργα ειναι και τωρα. Δεν γαμιεται και ο χρονος. Αυτη την ωρα θα την αφησω για την παρτη μου. Και θα ονειρευτω. Κι αυριο παλι εφτα το πρωι στην ιδια ρουτινα. Την ανοητη ρουτινα.

Surely you know what a kiss is?

Ξερεις αληθεια τι ειναι ενα φιλι

Ξερεις αληθεια τι ειναι το αυριο και ποιος ειναι ποιος

Ονοματα. Μαθαινεις ονοματα. Μαθαινεις τοπους. Μαθαινεις λιγο να μεγαλωνεις και νομιζεις πως εισαι ωριμος και μεγαλος και ρεαλιστης. 

Ποιος θελει να ξεχασει πως ηταν οταν ονειρευοταν μικρος τοπους και χρωματα και φιλια απο μελι. Απο παπαρουνες. Απο μαργαριτες. Λιγη αγαπη δεν εβλαψε ποτε κανεναν. 

Ενα στερακι στην ακρη του ουρανου. Ενας απομακρος στην ακρη του κοσμου. Μια μικρη χρυσαλλιδα που περιμενει αιωνια να γινει πεταλουδα. Μεσα στο κουκουλι της κανει σχεδια για που θα πεταξει οταν δει τα φτερα της για πρωτη φορα. 

Σαν να αργησαν αυτα τα φτερα. Σαν να αργησε αυτη η δαχτλυληθρα. Σαν να αργουν ολα κι ολα να κυλουν τοσο αργα. 

Η πυξιδα μου με παει καπου αλλου. Δεν εχω ιδεα που. Η ισως εχω. Ομως δεν θελω να πω ακομα την αληθεια μου. Οσο μεγαλωνω η μοναξια μου μεγαλωνει. Οριστε. Την ειπα. 

Μια ζωη ηθελα μοναχα να γραφω. Μα η γραφη δεν μου παει. Καπου αλλου, σε αλλο τοπο, σε αλλη σαρκα. Καποτε ονειρευτηκα. Αλλα να το μυστικο. Ακομα ονειρευομαι που και που.

Βημα βημα. Στην μετριοτητα του δισεκατομμυριου. Κι ειναι κακο αυτο. Δεν ειναι. Οπου κι αν πας ειναι ενα βημα. Κι ενα μαθημα που αποτυχαινεις να αποστιθισεις. Επαναλαμβανεις. Μια μικρη νικη δεν ειναι νικη καθολου κι ομως ειναι ολα οσα εχεις. Για την ωρα.

what keeps me sane

Εχω μπερδευτει μεσα στις γλωσσες. Εχω ξεχασει να γραφω. Οι λεξεις με εγκαταλειπουν. Γραμματικες και ενεστωτες φορτωσανε τα πραγματα τους γιατι βαρεθηκανε τη σιωπη. Με περιμενουν, λεει το σημειωμα, καπου αλλου, καπου στο μελλον. Μ αφηνουν λεει να διαλεξω που θελω να παω και ποτε θα ειμαι ετοιμη να τους ξαναδω. 

Ειναι περιεργο για καποιον που μιλαει πολυ να μην εχει τιποτα να πει. Οργανωνεις το πειραμα, παιρνεις τις μεταβλητες, βαζεις τα νουμερα κατω, φτιαχνεις τις γραμμες, επιλεγεις τις εξισωσεις και φτανεις στο σωστο αποτελεσμα. Δεν ειναι ομως καθολου αυτο που επρεπε να ειναι. Γιατι στην πορεια εβαλες πολλα  αν και πολλα εστω. Κι ενω εισαι εκει που επρεπε να βρισκεσαι με βασει τις πραξεις, εισαι τοσο αλλου.

Δεν θα επρεπε να ειναι ετσι. Ενα κι ενα κανει δυο. Ετσι υποτιθεται πως θα επρεπε να ειναι. Καμια φορα ομως, συχνα, ενα κι ενα δεν κανει τιποτα.

Αυτα τα απαισια πρωινα δεν ειναι να ερχονται.  Ερχονται ακαλεσταμε τα μαχαιρια τους σε μια ουτε καν σαδιστικη φρενιτιδα. Αν ηταν ετσι θα το καταλαβαινα. Απλα κομματιαζουν γιατι αυτο εμαθαν να κανουν. Ξεφλουδιζουν το μυαλο σου. Χαιδευουν την καρδια σου. Γελαει η λαμα με τους φοβους σου κι αν σου μιλησουν ποτε δεν εχουν παρα να πουν: αυτη ειναι η δουλεια μας.

 Οχι δεν ειμαι ακομα ετοιμη. Νομιζω.

Η γλωσσα σας εχει μετεφρασει το "ολοι" σε every-one, καθε-ενας ειναι ενας.

 Βινσεντ μου θυμιζεις λιγακι εμενα. Οταν ημουνα μικρη. Αν σε γνωριζα τοτε νομιζω πως θα σ ερωτευομουνα.

                                                  Μονο μεσα στη βια νιωθω ζωντανη.

Σημερα δεν πιστευω στα θαυματα. Ισως αυριο.

All you need is a destination

Ειναι περιεργο να γυρνας το χρονο πισω και να κοιτας το ταξιδι σου. Μοιαζει σαν να μην εγιναν ποτε ολα αυτα τα περιεργα γυρολογια σε προσωπα, τοπους, αποφασεις πολυ συνειδητες που καταντουν εξωπραγματικες. Σχεσεις που ξεκινησαν και κοπηκαν στη μεση. Μικρα ταξιδια που σχεδιαστηκαν σε μια στιγμη. Μερικα βαριαστεναγματα για δυσκολιες τοσο κοινες, μα τοσο πελωριες οταν εισαι καπου και δεν εχεις καποιον να κουρνιασεις την παρανοια της ζωης σου. Απομακρυνεσαι απο τη νιοτη παει να πει ερχεσαι κοντυτερα στη μοναξια την αναποφευκτη της υπαρξης. Μπορει να ειναι η εμπειρια του δικου μου ταξιδιου, μα οσο εχω αναγκη την αγαπη τοσο πιο πολυ απομακρυνομαι απο δαυτη. Πολλες αμφιβολιες ξυπναει μεσα μου τουτη η χρονια. Πολυ παρα πονο. Χασαμε, κερδισαμε, πορευομαστε κι εχουμε μια καινουργια ζωη να χτισουμε. Τωρα που λιγο πια μαθαμε να ανασαινουμε σ αυτον τον πλανητη με συντροφια μοναχα ενα περηφανο λουλουδι κρυμμενο στη γυαλα. Δεν ξερω αν ειμαι αρκετη Αστρη, μα θα θελα να ταξιδεψω σ ολο τον κοσμο πριν κουρνιασω μονη μου καπου στην ακρη τ Ουρανου. Γιατι ολοι οι χαρτες της ψυχης μου εκει με πανε. Στον πιο μεγαλο φοβο. Και καπου καπου λεω δεν παει αλλο. Κι αλλοτε ειμαι μικρη πολυ μικρη ακομα. Αχ μικρε, γλυκε μου Μαρσελ και Φερναντο και Εμιλυ κι ολη η συντροφια της πρωτης νιοτης. Μερικες φορες οι φανταστικοι μου φιλοι ειναι οι πιο αληθινοι φιλοι που ειχα ποτε μου.

a petit collage et la cousine suisse

Neuchâtel

Tartar

Bern & Neuchâtel

carpazzio

beauty

Τοση ομορφια σπαταλημενη στο χρονο. Και μετα κατηγορουμε το χρονο που μας γερναει. Αν μας αφηνε ελευθερους στην αιωνιοτητα ποση ακομα σπαταλη θα καναμε. Ο καθενας που εχει καρδια ας ακολουθησει την καρδια. Οι υπολοιποι ευτισμενη μεσα στις φυλακες του απο καρτεσιο και μαλακο ασημι. Δεν με νοιαζει ν'αλλαξω κανενος τον κοσμο πια. Τον δικο μου κοσμο πασχω να αλλαξω και τις δικες μου μεταμορφωσεις να βρω. Εξελισσομαι αυτονομα και αγαπω επωνυμα. Αυτη ειμαι. Κι αυτη ακριβως θελω να ειμαι. Τα δικα μου κελια σπαω. Τη δικη μου φυλακη καταριεμαι. Τη θεση μου σ'αυτο το σωμα που επεσα πανω του ψαχνω. Τα λογια που αυτη η γλωσσα μου δανεισε διαλεγω να φτιαξω προτασεις που μιλανε τη σαρκα μου. Αισθανομαι στα ακρα, αλλα εχω συναισθηση του μεσου. Πορευομαι κι ευχομαι μοναχα να διαβατω στο δικο μου μονοπατι. Στον αυθεντικο λαβυρινθο της δικης μου υπαρκτοτητας. Εχω αναγκη να ερωτευομαι ανθρωπους και να τους μοιραζω τη σαρκα μου. Δεν ειναι η σαρκα που μου κοστιζει ακριβα. Καθε φορα που λιγοστευω γιγαντωνω. Μολις ξεκινησα κι αργησα. Η ισως παλι οχι. Η ελευθερια ειναι δυσκολη και απαιτει παλι. Με τους αλλους, με τις δομες των κοινωνιων, με τα δεδομενα, με τον εαυτο σου τον ιδιο. Μιλω στην γλωσσα που αγαπω κι αγαπω στη γλωσσα που μιλω. Κι οσο πιστευω πως προχωρω μπροστα θα προχωραω.

by day I am nothing, and by night I am I

 Ενα, δυο τρια, τεσσερα, δεκατεσσερα, εξηντα τεσσερα φτου και βγαινω. Που να κρυφτεις απο το κοριτσακι με τα κατσαρα μαλλια που ο ηλιος τα κανει κοκκινα και το σκοταδι ολομαυρα. Ποτε τα χερια της δεν φτανουν να κυκλωσουν το σωμα της και ποτε διπλωνονται σε παραλληλους κυκλους γυρω και γυρω. Κι ομως το κοριτσακι θελει κι αλλο. Παντα θελει κι αλλο. Δεν της φτανει μια αγκαλια. Δεν της φτανει ενα φιλι. Θελει ολο τον κοσμο. Ολη την αγαπη. Ολο το φως κι ολο το σκοταδι ουρλιαξουν το ονομα της. Οχι αυτο που της δωσανε. Το πραγματικο της ονομα. Που απο χειλη σε χειλη πεταει κι αλλαζει. Ο χρονος αλλαζει. Ο χρονος την αλλαζει. Βρισκεται με ενα ενηλικο κορμι, με τα παιδικα χερακια, με το στομα της εφηβειας και μ΄ ενα ονειρο που αν το δει προς το ξημερωμα γινεται εφιαλτης. Ο ιδιος εφιαλτης παλι. Παλι. Παλι. Στους ξενους δρομους να γινεται αυτο που η μερα δεν της επιτρεπει να ειναι. Το μικρο τερας που δεν γνωρισε το μητρικο γαλα κι αφεθηκε στην αγριοτητα. Να μεταμορφωθει σε μια πραγματικοτητα τοσο αλλοκοτη απο το ανθρωπινο. Μακρια απο το λογο γινεται ο αμολυντος πυρηνας, γινεται το αναλλοτριωτο. Κι ειναι ευτυχισμενη να ειναι εκεινη. Να ειναι το εγω και το αυτο και το υπερεγω της, ολα ενορχηστρωμενα σε μια αψογη συμφωνια. Ομορφη μεσα στην μοναξια της. Μονη κι ομορφη. Τοσο ομορφη. Και τοσο μονη.

Μικρη μου.

Walking on these streets, until the night falls, my life feels to me like the life they have. 

By day they’re full of meaningless activity; by night, they’re full of meaningless lack of it. 

By day I am nothing, and by night I am I. 

There is no difference between me and these streets, save they being streets and I a soul, which perhaps is irrelevant when we consider the essence of things.

el amor en los tiempos de la esclavitud

Ειναι δυσκολος ο ερωτας στα χρονια της δουλειας. Στα χρονια μιας επερχομενης υφεσης που εχει πολλα παρατσουκλια και κανενα ονομα. Εγω τη φωναζω τα χρονια της παλινδρομησης πισω σε μια εποχη που ολα ηταν ελεγχομενα. Το χαμογελο να συναντας χαρακτηριστικα σε προσωπα που δεν μοιαζουν με σενα και τους γυρω σου. Γιναμε μια ανθρωποτητα. Οχι ολοι. Οχι παντου. Ειναι δυσκολο να αλλαξεις εναν κοσμο, οταν πιστευεις πως ο πολεμος ειναι η εξαιρεση κι επειτα σαν μεγαλωνεις ανακαλυπτεις πως ειναι ο κανονας. Ειναι παντου. Ο ερωτας απελευθερωθηκε απο την αφυσικοτητα των χιλιαδων κελιων. Κι επειτα απο την ανθηση περασε στην ξεφτια των δωματιων χωρις αισθησεις. Ημασταν αγρια ειδη και ζευγαρωναμε απο μια παρορμηση του κορμιου. Γιναμε δεσμωτες χιλιαδων χρονων δεισιδαιμονιων με θυμιατα και προφητες. Γιναμε μια μουσικη επανασταση ελευθερου σμιξιματος στην αγρια μεθη να βρουμε τις ριζες της θνητοτητας μας εν ονοματοι ολων εκεινων που εζησαν με την ψευδαισθηση πως πρεπει να καταπιεσεις εκεινο που εισαι γιατι αυτα προσταζουν οι νομοι που καποιοι εφτιαξαν για αλλους. Δυο μετρα και δυο σταθμα. Οι κυκλοι της ιστοριας σπιροστροβιλιζονται γυρω απο την αγνοια και το μισος και την ανισοτητα. Δεκα βηματα μπροστα. Εξι πισω. Δυο μπροστα. Τρια πισω. Εχασα το μετρημα. Εχασα το χρονο. Δεν ξερω τι συμβαινει. Ο παραλογος φοβος. Τα παραλογα συστηματα. Η ανηθικοτητα της μη-αυτονομιας. Της μη-ελευθεριας. Μισουμε χωρις να γνωριζουμε καλα καλα γιατι μισουμε. Μισουμε για να νιωσουμε κατι. Για να μην καταλαβουμε την μικροτητα, την αγνοια, την αμορφωσια μας, το φοβο μας, την ανοια μας να καταλαβουμε τον κοσμο που μας γεννησε. Αρνουμαστε το παραλογο της υπαρξης μας. Και ψαχνουμε συνεχως τη βια. Γιατι η αγαπη ειναι περιεργη. Ειναι η Αρετη και η Αρετη παει ανταμα με την αυτογνωσια. Ποσοι τρεμουν στην ιδεα να κοιταχτουνε γυμνοι στον καθρεφτη, Γυμνοι στο σωμα. Γυμνοι απο τις σαρκες. Πως να αγκαλιασεις την ομορφια και οχι την ασχημια, αναρωτιεμαι. 

Οσο για μενα. Στο μικρο ταξιδι μου της χρυσαλλιδας, παλευω να ξεμυτισω απο το κουκουλι. Ειναι δυσκολο. Αμφοβολιες. Μοναξια. Αναρωτησεις για την δικη μου ισορροπια. Επομενα νουμερο και η μπαλαρινα μου ειναι ετοιμη να πηδειξει μεχρι να πιασει την κορδελα και να κανει το νουμερο της ψηλα στον αερα. Καθε φορα η αγωνια μην πεσει και γινει κομματια. Καθε φορα η επιθυμια να πεσει πανω σ'ενα σωμα τυχαιο. Ενα αγγιγμα. Μια επαφη ανατομιας πανω στην ανατομια. Ενα παιχνιδι χεριων. Και μια εκσταση. Αμφιβολιες. Αμφιβολιες. Μοναχικες γλωσσες σε φαντασικα μερη. Ονειρα και εφιαλτες.

The only aphrodisiac is your voice