Con mi encadenamiento a la tierra pago la libertad de mis ojos

Δεν ξερω.
Οταν εχω αυτο που θελω, παυω να το θελω πια. Και η αληθεια ειναι πως δεν το θελω. Το εχω. Μια μικρη αλλαγη στα συμφωνα και μεσα μου να μαινεται το χαος. Κι αν ειχαμε ολα οσα θελαμε τι θα εμενε να ζησουμε πια?

Ολα ειναι λογικα και ειναι περιεργα που ολα ειναι λογικα.
Δεν ξερω.
Γεμισα ερωτησεις με μια μοναχα απαντηση.
Δεν ξερω.

Delirium was once Delight

Υπαρχει παντα αυτη η στιγμη αντιλαμβανεσαι πως ολα πια ειναι αλλιως πριν ακομα αυτα τα ολα αλλαξουν. Το συμπαγες χαμογελο σπαει και ο χρονος προσθετει τα ωραια του στολιδια σιγα σιγα μα αναφαιρετα. Αυτη τη στιγμη που ολα πια εχουν παρει το δρομο της αλλαγης την καταλαβαινεις μοναχα εσυ. Και σχεδον ολες τις φορες ειναι καποιος εκει διπλα σου που σαν σε κοιταξει το καταλαβαινει. Δεν εισαι η ιδια. Δεν "πετας" ανεμελα, "σπας". Ισως γυρισεις να του πεις: "Ολα αλλαζουν". Και η μονη απαντηση που θα βγαζει νοημα θα ειναι: "Το ξερω. Μη φοβασαι". Γιατι ουτε συ, ουτε κανεις δεν μπορει να κανει τιποτα. 

Και η Χαρα απλα θα διωξει καποια γραμματα, θα προσκαλεσει καποια αλλα και θα γινει Χαος.

Και στο Χαος θα μπει οποιος θελησει να σε ψαξει. Θα σε βρει αναμεσα σε τερατα που δεν υπαρχουν, αλλα ζουν. Αναμεσα σε λογια που ακουσες και δεν ειπωθηκαν ποτε. Σε τοιχους απο συννεφα και ζαχαρη. Ολα ειναι θολα γιατι η καρδια σου ραγισε. Γιατι ερωτευτηκες μια φραση. Γιατι δεν ειναι καλο να ξερει κανεις πολλα. Γιατι τις λιγες φορες που θα εχεις τον χρονο να συγκροτησεις τα γυρω σου θα θυμασαι το αλλοτινο σου εγω, με τον κηπο και τα χρωματα που δεν μπερδευονταν και τις λεξεις που δεν εκρυβαν μεσα τους αλλες λεξεις και ολα ηταν ομορφα. Και συ ησουν ομορφη. 

Και τωρα δεν ειναι που δεν εισαι ομορφη, ειναι που ολα ειναι τοσο μπερδεμενα που δεν μπορεις να καταλαβεις. 

Και συνηθως γελας οταν δεν εχεις τι να πεις. 

Ή μιλας πολυ χωρις να λες απολυτως τιποτα.

"I lost some time once, Its always in the last place you look for it."

Delirium stands in Dream's gallery, waiting for his return. Remembers.

The moment she realised what was happening. That the universe was changing. That she was growing up or at least growing older. . .

She was no longer Delight, and the blossoms has already begun to fall in her domain, becoming smudged and formless colors and she had no one to talk to . . .

For Delirium was once Delight. And although that was long ago now,
even today her eyes are badly matched: one eye is a vivid emerald green,
spattered with silver flecks that move; her other eye is vien blue.

Who knows what Delirium sees, through her mismatched eyes?