oh why, oh why can't i?

Vegeterian Food in Barcelona

Carrer de Ferran 13 (M: Liceu)

Η πιο ομορφη διαδρομη ειναι ο τροπος που θα γνωρισεις μια πολη. Η καθε μια τους θελει τον τροπο της, Αλλες ειναι τοσο ευθειες και καθετες και αλλες κουβαρια. Στη Βαρκελωνη καθε φορα που στριβω απο ενα δρομακι συνανταω μερη που μπορει να εψαχνα για βδομαδες και ηταν ακριβως εκει διπλα μου. Δεν θελω να κλεψω αυτη την περιπετειωδη χαρα, ομως το καλο φαγητο ειναι πραγματικα δυσκολη υποθεση στη Βαρκελωνη. Και μετα απο δυο μηνες επιτελους βρηκα το πιο τελειο φαλαφελ που εχω φαει ποτε. Και για τοσο δα λιγο ξεχασα ολα οσα με μαυριζουν και ενιωσα ευτυχισμενη. Απλως και μονο επειδη ανακαλυψα κατι που εψαχνα ενω το περνουσα σχεδον καθε μερα. Μια ομορφη στιγμη μεσα στη βροχη δεν ειναι απλως μια ομορφη στιγμη. Ειναι η ανασα του τελευταιου δευτερολεπτου λιγο πριν λιποθυμησεις στο βυθο. Κι επειτα γεματος οξυγονο ξαναβουτας. Διχως να ξερεις ποτε θα ειναι η επομενη ανασα. Κι αν θα προλαβεις να την παρεις. Και συνηθως, συνηθως στη μικρη μας ζωη αυτη η ανασα δεν ειναι ενας τεραστις γιγαντας.
Μπορει απλα να ειναι ενα δασος απο νεραιδες . 

Ισως.
Ισως παλι καποιες φορες δεν ειναι αρκετο.

Dentro de los Ojos de una Cámara

Τεσσερις μηνες και ακομα δεν εχω τραβηξει μια φωτογραφια στο νεο μου Σπιτι. Λατρευω τη φωτογραφια, μα βαριεμαι αφορητα να φωτογραφιζω η ιδια. Δανειζομαι τις φωτογραφιεςς του Μακη Λ. [επανω] και της Μαριας Μπιανκανεβε [ολες οι παρακατω], λοιπον, για μια γρηγορη ματια στις φιδοστρωτες γειτονιες της Βαρκελωνης και πιο πολυ στο κομματι που αγαπω. 

Την Παλια Πολη. Ciutat Vella.

Κατω απο το μπαλκονι μου κανταδα μου κανουν καθε πρωι τα λευκοροδινα ποδηλατα της πολης.

Το αγαπημενο μου μπαρακι εκει καπου στη Raval με τους σερβιτορους βγαλμενους απο ταινια του Fassbinder και διακοσμηση που μου μοιαζει  με το γλυκο μου Pasta Flora.

Ακριβως εξω απο το μαγαζακι της madame Jasmine ενας πελωριος γατος μας περιμενει.. καθε μα καθε φορα.

Η αγαπημενη μου θεατρο-καφετερια. Και ναι ειμαι αυτιστικο, δεν πηγαινω σχεδον πουθενα αλλου για καφε.

Σ' αυτη την πολη πρεπει να περπατας συνεχως με το κεφαλι σου στον ουρανο.

 Οι δρομοι της μπορει να ειναι απο γκριζο τσιμεντο, μα παντου θα βρεις λουλουδια φυτεμενα. Εμπιστευσου τα, η συμβουλη μου.

Καντουνια... καντουνια... Αμετρητα δρομακια που μου πηρε βδομαδες να τα βαλω σε ταξη. Κι ακομα χανομαι ωρες ωρες.

Η αγαπημενη μου βαρκελωνεζικη αφισα στους δρομους.

Και λιγο πριν γινω σαλτιμπαγκος μεσα στο σπιτι μας
το δωμα μου που απο λευκο, αυτο το ασχημο λευκο που λεει και η Κατερινα Γωγου, προσπαθω λιγο λιγο να του βαλω φωτια.

Flee Market in Barcelonetta: 26-09-2010

Μια ομορφη μερα αναμεσα σε πολλες αλλες ασχημες μερες. Μερες που καθε πραξη μοιαζει ασημαντη και καθε σκεψη φτηνη. Μερες που δεν σε νοιαζει το αυριο γιατι το αυριο δεν κρυβει εκπληξεις, παρα μονο εναν πονο που σου νανουριζανε απο παιδι στα παραμυθια. Για να γνωριζεις. Και ισως φταιει που στις πολεις δεν βλεπεις κανενα τουβλο να μαραζωνει και να φευγει. Κι επειτα ενα αλλο να ερχεται να γεμισει τη θεση του. Στις γκριζες, αγαπημενες πολεις ολα εινα στιβαρα αιωνια. Καταρρεουν. Γκρεμιζονται. Πεφτουν και ξανασηκωνται. Υποφερουν, μα ειναι εκει. Δεκα χρονια, πενηνα χρονια, τριακοσια χρονια.

Ξηλωσα το σωμα μου να βγαλω το θυμο μου. Γι αυτο το σωμα που σε προδιδει. Που σε συνθλιβει. Που σε καταδικαζει στις δικες του επιθυμιες.
Το ξηλωσα και πια δεν το γνωριζω πια.
Tο σωμα μου.

una casa de locos

15 Αυγουστου 2008--Χανια

Η νυχτα γινεται μερα. Μου λειπει εκεινη η νυχτα που ητανε μερα. Και τα νερα σε κανανε να εισαι ομορφη. Πλενανε ολη την ομορφια τους επανω σου. Περνανε την ψαρισια ουρα σου και σε αφηνανε να περπατησεις για λιγο αλυσιδωτη. Στα κυματα επλενες ολη την θλιψη σου. Και ολα τα προτερα σου δακρυα γινοντουσαν τοσο γλυκα. Ησουν απολυτα ευτυχισμενη που παραλιγο πανω στον βωμο να χυθει το αιμα της δικης σου ιφιγενειας και του δικου σου ισαακ. μα η ιφιγενεια εγινε συννεφο και ο ισαακ κριαρι και το μονο αιμα που χυθηκε ηταν το δικο σου. ξεκινησε απο το ομορφο δασος κι εφτασε μεχρι την αιγυπτο. επλυνε το γυναικειο κορμι σου ολη την πλαση σε ανταλλαγμα για το βαπτισμα που δεχτηκες. Το γελιο σου ειχε ηχο γελιου και οψη γελιου. φιλουσες ολον τον κοσμο. και ησουν αθανατη με την εννοια πως δεν ησουν θνητη. δεν υπηρξες ποτε πριν απο τον συγκεκριμενο τοπο και χρονο. Και ολοκαινουργια παραδοθηκες στο αυριο. μα αυτο το αυριο σε τσακιζει. τσαλακωνει το προσωπο σου. μαστιγωνει τ' αυτια σου και αιμορραγουν τα ματια σου. Επιθυμεις και δεν νοιαζεσαι ποιον επιθυμεις. θελεις μα δεν θελεις τιποτα περα απο την ελευθερια του τωρα. και αναρωτιεται τι στον πουτσο συμβαινει σε αυτη την ξεχαρβαλωμενη ροδα που σε φερνει μια πανω μια κατω. λυπαμαι τη μοναξια μου που στα διαλειμματα παιζει μονη της στην αυλη και το μονο που μπορω να πω Σε σενα ειναι οτι εγω θα βρισκομαι εκει. ειμαι εκει ακομα και οταν δεν ειμαι.

Fool Moon Barcelona

Mercado Santa Catalina-2009

Ποτε οι νυχτες γινονται μερες και οι μερες βδομαδες. Ο χρονος και η θυμηση εκεινη της μαγικης ταινιας του Kim Ki-duk που μια γυναικα αγαπαει εναν αντρα. Το πιο απλο συμπλεγμα στον κοσμο. Το πιο συνθετο συναισθημα στους γαλαξιες. Και φοβαται μην το χασει. Γιατι ο χρονος περναει και φθειρει και συνηθιζει και σε κανει να ξεχνας πως τιποτα δεν ειναι για παντα και πως τιποτα δεν ειναι δικο σου. Ουτε καν το δερμα σου, το προσωπο σου, το χρωμα των ματιων σου που ξεθωριαζει. Τα χερια σου που γινοναι ολο ρυτιδες. 

Ο ανθρώπινος πόνος προέρχεται από την άρνηση του γεγονότος ότι όλα στον κόσμο έχουν

ημερομηνία λήξεως: οι έρωτες, οι φιλίες, η ευτυχία, ακόμη και η ίδια η ζωή. 

--Χοροσκελης

Η γυναικα μεταμορφωνεται εξωτερικα για να κερδισει τον ερωτα της παλι απο την αρχη. Κι οταν εκεινος απορριπτει την ξενη, νεα ερωμενη γιατι του λειπει η αληθινη του αγαπη η γυναικα του λεει πως μπορει να μην μοιαζει σ' εκεινη, μα ειναι εκεινη. Αλλη και ομως η ιδια. Ο αντρας θυμωνει. Την βρισκει στις κινησεις, στο γελιο, στα αγγιγματα, σαν ομως απλωνει τα ματια του βλεπει ενα διαφορετικο προσωπο. Τοτε ειναι που αποφασιζει να αλλαξει κι εκεινος. Να γινει ενας αλλος ιδιος. Να την πονεσει που η αγαπημενη εσβησε οριστικα την μορφη της αγαπημενης. Κι επειτα την αφηνει να ψαχνει να τον βρει. Δεν ξερει πια πως μοιαζει ο αντρας κι εκεινη αφηνεται σε περαστικους διαβατες που θα μπορουσαν να ειναι εκεινος. Ομως δεν ειναι. Ποτε δεν ειναι. 

Ο χρονος μας αλλαζει. Μας κανει αλλους. Αλλαζει και εκεινους που αγαπουμε. Σκληραινει το μεσα τους. Μαλθακωνει τις εκφρασεις τους. Αγαπαμε, μα δεν αναγνωριζουμε πια. Φιλαμε, αγκαλιαζουμε, δινομαστε σε φιλους, γνωστους, αγαπημενους και προσπαθουμε να φερουμε στο νου παλιες εικονες. Να κολλησουν πανω στα αλλοιωμενα, καινα προσωπα.

Η αγκαλια στον πατερα οταν ησουνα εφτα χρονων και τον περιμενες ολο το βραδυ.

Τα γελια με τους φιλους σ' ενα σπιτι.

Δυο γελια ζωγραφιστα καπου στην Αθηνα που σε μαζεψαν να γιατρεψουν το πληγωμενο σου φτερο.

Ο παιδικος καυγας με τον αδερφο σου που επαιζες την πεθαμενη μεχρι εκεινος να αρχισει να κλαιει νομιζοντας πως σε χτυπησε πολυ.

Ο χρονος ενα γαλαζιο ψαρι που σπαρταραει και γλιστραει. Μια το πιανω μια μου φευγει. Μια μου γελαει. Μια με ποναει. Ο χρονος που δεν ξερω αν αλλαζει πιο πολυ τους αλλους ή αλλαζει το βλεμμα το δικο μου και τους βλεπω αλλιως.