Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα tv series. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα tv series. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012

tv series are the new opium




Game of Thrones. Ειναι ο,τι καλυτερο εχω δει εδω και πολυ καιρο (απο εποχη Battle Star Galactica θαρρω) και ομολογω πως εχω δει πολυ τηλεοραση για να φτασει ο εγκεφαλος μου σε "ασφαλη λειτουργεια" τον τελευταιο καιρο. Η ιστορια περιπλεκει βασιλεια, ιντριγκες, ερωτες, δρακους (ω, ναι οι δρακοι υπαρχουν!), προδοσιες, αιμομιξιες, αιμα και πολλους πολλους χαρακτηρες που η αληθεια ειναι πως θελει λιγο καιρο να τους μαθεις. Η πρωτη σεζον ειναι ουσιαστικα μια εισαγωγη στον μαγικο κοσμο των αρχοντων και των βασιλιαδων, αλλα μολις την ξεκινησεις καταληγεις σε  αποχαυνωση. Πλοκη, πλοκη, πλοκη  . . . και σε λιγα εικοσιτετραωρα θα B Γ Ε Ι επιτελους το πολυποθητο πρωτο επεισοδιο του δευτερου κυκλου. Οποιος θελει βεβειαι μπορει να διαβασει τα βιβλια, αλλα προσωπικα προτιμω τη μαγεια της εικονας. Και επισης βαριεμαι το διαβασμα. Αλλα αυτο με τη "μαγεια της εικονας" ακουγεται και καλα πιο αρτιστικ.
Πρεπει να το δειτε. Ολοι.Το αγαπω. Το λατρευω. John Snow marry me (ουπς, λιγο παθετικ, αλλα με παρασερνει το παθος. Ανθρωπος ειμαι. Περιπου).


Και παμε τωρα στην επομενη καλυτερη κωμωδια των τελευταιων τεσσαρων ετων. Parcs and Recreation. Ο πρωτος κυκλος ηταν ακρως απογοητευτικος και η αληθεια ειναι πως δεν θα του εδινα αλλη ευκαιρια, αν δεν ειχα ξεμεινει απο σηριαλ. Αλλα τελικα κατεληξα να γελαω μονη μου τεσσερις το χαραμα. Η ειρωνεια δινει και παιρνει, μια και η ιστορια δινει και παιρνει σε μια μικρη αγνωστη πολη της Αμερικης μεσα σ' ενα δημοτικο γραφειο, με την κυρια πρωταγωνιστρια να ειναι μια φιλοδοξη, δυναμικη, λιγακι αφελης συμβουλος με ονειρο να γινει η πρωτη γυναικα Προεδρος της Αμερικης. Την παρασταση κλεβουν ενας ενας ξεχωριστα ολοι οι χαρακτηρες, ο καθενας με τη δικη του κωμικη πινελια, με αποκορυφωμα τον διευθυντη Ron Swanson. Μια πολυ εξυπνα γραμμενη και σκηνοθετημενη κυνικη κωμωδια που ειχαμε καιρο, πολυ καιρο να δουμε. Στο ντεκορ εκτος απο την φερελπη πολιτικο και τον εντελως "βαριεμαι-τη-ζωη-μου" κλασσικο δημοσιο υπαλληλο αφεντικο της Ron, χαρακτηρες ολοκληρωμενοι, αστειοι χωρις να καταντουν γελοιοι και ενα χιουμορ ουτε πολυ ελιτιστικο, ουτε δυσνοητο. Εξυπνο και διασκεδαστικο θα σας κρατησει συντροφια τα δυσκολα βραδια που εχετε κατι σοβαρο να κανετε (μια εργασια για τη σχολη, μια παρουσιαση για τη δουλεια, να πατε να δειτε την θεια Φωτω εκατο χρονων που ειναι σαραντα μερες σε κωμα και πρεπει να πατε παρολο που εχετε να τη δειτε απο τριων ετων) και θελετε απεγνωσμενα να το αποφυγετε σαν ο δρακουλας το σκορδο. Κι αν θελετε τη γνωμη μου: ειστε απολυτα δικαιολογημενοι!

Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010

It's Always Sunny in Philadelphia [2005]





Η πιο παρανοικη κωμωδια που εχει πεσει στα χερια μου [οποτε οπως ηταν επομενο "ηταν ερωτας at first scene"]. Μπορει η παιδοφιλια, η εκμεταλλευση, η εκτρωση, η αρρωστια, η αιμομειξια, ο ρατσισμος, η πορνεια, η βιαιοπραγια, η εκμεταλλευση, ο φασισμος, ο φανατισμος, η κλεψια, η απαγωγη, η φτωχια, η ηλιθιοτητα, ο αναλφαβητισμος, η φυλακη, η διαβρωμενη οικογενεια, η προκαταληψη, η εμμονη και ο,τι πιο νοσηρο σκεφτει κανεις να διακωμωδηθει? Δυσκολο. Ωστοσο η παρεα της σειρας που ουσιαστικα εχτισε κιολας την ιδια τη σειρα σε ολα τα επιπεδα [σκηνοθεσια-παραγωγη-σεναριο], την πιστεψε και το πειραμα εν τελει πετυχε. Εχει καταντησει κουραστικο πια να βλεπεις ολους αυτους τους πολιτικαλ κορεκτ τυπους με τις εκατο χιλιαδες σπουδες που ειναι ευαισθητοι, νοιαστικοι και αγαπημενοι. Οι ηρωες της παρουσης σειρας συγκεντρωνουν τα πιο απεχθη χαρακτηριστικα που ψηγματα τους κρυβει ο καθενας μας. Δεν τους καιγεται καρφι για τον διπλανο τους. Κυριολεκτικα. Και χωρις ιχνοστοιχειο τυψης γι αυτο [αυτη η αμερικανια πια "εχω κανει εγκληματα αλλα..." δεν ισχυει ουτε στο 0,000001%. Τους δενει οχι η αγαπη του ενος για τον αλλο, αλλα η συνηθεια. Υπερβολικοι, μα ολοκληρωμενοι, δομημενοι χαρακτηρες που τολμουν πραγματα στην τηλεοραση που δεν εχεις ξαναδει ποτε. Αν σε καποιον αρεσει το αλλοκοτο χιουμορ, η ανευ ταμπου θεματολογια και απλως λατρευει τις sociopath προσωπικοτητες θα το καταευχαριστηθει.


Mac [Rob McElhenney]: το πρωτο μελος της περιφημης συμμοριας και ενας απο τους ιδιοκτητες της Ιρλαδενζικης παμπ που σερβιρει μονο μπιρα και μονο κοκτειλ μπιρας με σχεδον παντα θαμωνες εναν δυο αστεγους της γειτονιας. Ο  βασικος δημιουργος της σειρας που μπορει ο πρωτος κυκλος  της να κυλησε με αρκετα ευτραπελα και με μια παρολιγον διακοπη, ωστοσο με τον Danny DeVito απο τη δευτερη σεζον και μετα γνωρισε την επιτυχια που της αξιζε. Μια ματια στους τιτλους των επεισοδιων της πρωτης σεζον  αποκαλυπτει τη δυσκολη θεματολογια [και τους λογους της παρολιγον διακοπης] με την οποια καταπιανεται η πρωτοτυπη και αρρωστημενη τηλεοπτικη σειρα. Ενα μικρο παραδειγμα:

The Gang Gets Racist - CHarlie Wants An Abortion - Underage Drinking: A National Concern - Charlie Has Cancer - Charlie Got Molested

 Charlie Kelly [Charlie Day]: ο πιο παρανοικος της συμμοριας και ο δευτερος ιδιοκτητης της παμπ. Παιδι αγνωστου πατρος, αναλφαβητος, παθολογικα ερωτευμενος με την Waitress την οποια παρακολουθει μερα νυχτα, βρωμιαρης, ασυναρτητος, μονιμως με το πουλι στο χερι [κυριολεκτικα], πυρομανης, γκροτεσκος σε ολα  του σπανια βγαζει νοημα οταν μιλαει και ευθυνεται για τις περισσοτερες περιπετειες της παρεας. Ωστοσο ειναι αναμφιβολα ο πιο γοητευτικος χαρακτηρας της σειρας. Στην τριτη σεζον ειδικα αγγιζει, παταει και ξεπερναει την φρενοβλαβεια για να επανελθει σε πιο ηπιους τονους στις επομενες δυο σεζον χωρις να εχει χασει τιποτα απο τη γοητεια του.

 

Charlie: You know what dude, hear me out for a second okay. Now technically, that stain did appear to me. Also I am familiar with carpentry and I don't know who my father is. So, am I the messiah? I don't know, I could be, I'm not ruling it out.


















Dennis Raynolds [Glenn Howerton]: ο ομορφος της συμμοριας και τριτος ιδιοκτητης της παμπ. Κολλητος και συγκατοικος του Mac μαζι με την αδερφη του ειναι τα πλουσιοπαιδα μιας τυπικης δυσλειτουργικης οικογενειας. Ξεκινησε σπουδες που ποτε δεν τελειωσε. Θελει να γινει μοντελο αλλα ποτε δεν ασχοληθηκε σοβαρα. Πιστευει πως ειναι προικισμενος με ολα τα ταλεντα του κοσμου. Δεν χανει ευκαιρια να δειξει το θεικο με ολες τις χαρες κορμι του. Μονιμως πηδωντας κοπελες μετα βιας ενηλικες και αυτοθαυμαζομενος σε ενα ψωνιστικο ντελιριο.

Dennis: I hate listening to people's dreams. It is like flipping through a stack of photographs. If I'm not in any of them and nobody is having sex, I just don't care.

Sweet Dee Raynolds [Kaitlin Olson]: η μοναδικη γυναικα της συμμοριας που σε ενα αρχικο επιπεδο προσπαθει να συνεφερει τους υπολοιπους απο την αναισθησια, απαθεια, αποξενωση και τον υπερμετρο εγωισμο τους, εξου και το παρατσουκλι Sweet Dee, αλλα τελικα καταληγει να τους ανταγωνιζεται σε εγωκεντρισμο. Αδερφη του Dennis μεγαλωσε στο ιδιο πλουσιο, δυσλειτουργικο περιβαλλον για να καταληξει το ιδιο δυσλειτουργικη προσωπικοτητα. Μισοτελειωμενες σπουδες ψυχολογιας, μισοτελειωμενη καριερα ηθοποιου παραμενει ωστοσο η μονη που καπως καταφερνει να εχει μια ταξη στη ζωη της και εναν ελεγχο γυρω της. Συνεχεια μονη της και ρηγμενη, δεχεται ολη την αδιαφορια και την εκμεταλλευση των τριων φιλων προσπαθωντας ανεπιτυχως να την παιρνουν στα σοβαρα, να την ενταξουν ισοτιμα στην συμμορια και να αποδειξει πως οι γυναικες ειναι το ιδιο ικανες αν οχι περισσοτερο απο τους αντρες.

Frank: Look, I didn't go to Vietnam just to have pansies like you take my freedom away from me.
Dee: You went to Vietnam in 1993 to open up a sweatshop!
Frank: ...and a lot of good men died in that sweatshop!


Στη βασικη τετραδα προστιθενται ο μπαμπας των διδυμων, ο  πλουσιος Frank Raynolds [Danny DeVito], η Waitress, αστεγοι, ο αιωνια ερωτοχτυπημενος  με την Sweet Dee παπας, η πολυπληθης "αγαπημενη" οικογενεια McPoyle και διαφοροι αλλοι θυματα της συμμοριας.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
[αναμενονται αλλες δυο σεζον] .