Surely you know what a kiss is?

Ξερεις αληθεια τι ειναι ενα φιλι

Ξερεις αληθεια τι ειναι το αυριο και ποιος ειναι ποιος

Ονοματα. Μαθαινεις ονοματα. Μαθαινεις τοπους. Μαθαινεις λιγο να μεγαλωνεις και νομιζεις πως εισαι ωριμος και μεγαλος και ρεαλιστης. 

Ποιος θελει να ξεχασει πως ηταν οταν ονειρευοταν μικρος τοπους και χρωματα και φιλια απο μελι. Απο παπαρουνες. Απο μαργαριτες. Λιγη αγαπη δεν εβλαψε ποτε κανεναν. 

Ενα στερακι στην ακρη του ουρανου. Ενας απομακρος στην ακρη του κοσμου. Μια μικρη χρυσαλλιδα που περιμενει αιωνια να γινει πεταλουδα. Μεσα στο κουκουλι της κανει σχεδια για που θα πεταξει οταν δει τα φτερα της για πρωτη φορα. 

Σαν να αργησαν αυτα τα φτερα. Σαν να αργησε αυτη η δαχτλυληθρα. Σαν να αργουν ολα κι ολα να κυλουν τοσο αργα. 

Η πυξιδα μου με παει καπου αλλου. Δεν εχω ιδεα που. Η ισως εχω. Ομως δεν θελω να πω ακομα την αληθεια μου. Οσο μεγαλωνω η μοναξια μου μεγαλωνει. Οριστε. Την ειπα. 

Μια ζωη ηθελα μοναχα να γραφω. Μα η γραφη δεν μου παει. Καπου αλλου, σε αλλο τοπο, σε αλλη σαρκα. Καποτε ονειρευτηκα. Αλλα να το μυστικο. Ακομα ονειρευομαι που και που.

Βημα βημα. Στην μετριοτητα του δισεκατομμυριου. Κι ειναι κακο αυτο. Δεν ειναι. Οπου κι αν πας ειναι ενα βημα. Κι ενα μαθημα που αποτυχαινεις να αποστιθισεις. Επαναλαμβανεις. Μια μικρη νικη δεν ειναι νικη καθολου κι ομως ειναι ολα οσα εχεις. Για την ωρα.

lonely girl

12.03.2013

the precise moment of love

what keeps me sane

Εχω μπερδευτει μεσα στις γλωσσες. Εχω ξεχασει να γραφω. Οι λεξεις με εγκαταλειπουν. Γραμματικες και ενεστωτες φορτωσανε τα πραγματα τους γιατι βαρεθηκανε τη σιωπη. Με περιμενουν, λεει το σημειωμα, καπου αλλου, καπου στο μελλον. Μ αφηνουν λεει να διαλεξω που θελω να παω και ποτε θα ειμαι ετοιμη να τους ξαναδω. 

Ειναι περιεργο για καποιον που μιλαει πολυ να μην εχει τιποτα να πει. Οργανωνεις το πειραμα, παιρνεις τις μεταβλητες, βαζεις τα νουμερα κατω, φτιαχνεις τις γραμμες, επιλεγεις τις εξισωσεις και φτανεις στο σωστο αποτελεσμα. Δεν ειναι ομως καθολου αυτο που επρεπε να ειναι. Γιατι στην πορεια εβαλες πολλα  αν και πολλα εστω. Κι ενω εισαι εκει που επρεπε να βρισκεσαι με βασει τις πραξεις, εισαι τοσο αλλου.

Δεν θα επρεπε να ειναι ετσι. Ενα κι ενα κανει δυο. Ετσι υποτιθεται πως θα επρεπε να ειναι. Καμια φορα ομως, συχνα, ενα κι ενα δεν κανει τιποτα.

Αυτα τα απαισια πρωινα δεν ειναι να ερχονται.  Ερχονται ακαλεσταμε τα μαχαιρια τους σε μια ουτε καν σαδιστικη φρενιτιδα. Αν ηταν ετσι θα το καταλαβαινα. Απλα κομματιαζουν γιατι αυτο εμαθαν να κανουν. Ξεφλουδιζουν το μυαλο σου. Χαιδευουν την καρδια σου. Γελαει η λαμα με τους φοβους σου κι αν σου μιλησουν ποτε δεν εχουν παρα να πουν: αυτη ειναι η δουλεια μας.

 Οχι δεν ειμαι ακομα ετοιμη. Νομιζω.

Η γλωσσα σας εχει μετεφρασει το "ολοι" σε every-one, καθε-ενας ειναι ενας.

 Βινσεντ μου θυμιζεις λιγακι εμενα. Οταν ημουνα μικρη. Αν σε γνωριζα τοτε νομιζω πως θα σ ερωτευομουνα.

                                                  Μονο μεσα στη βια νιωθω ζωντανη.

Σημερα δεν πιστευω στα θαυματα. Ισως αυριο.

sometimes always

All you need is a destination

Ειναι περιεργο να γυρνας το χρονο πισω και να κοιτας το ταξιδι σου. Μοιαζει σαν να μην εγιναν ποτε ολα αυτα τα περιεργα γυρολογια σε προσωπα, τοπους, αποφασεις πολυ συνειδητες που καταντουν εξωπραγματικες. Σχεσεις που ξεκινησαν και κοπηκαν στη μεση. Μικρα ταξιδια που σχεδιαστηκαν σε μια στιγμη. Μερικα βαριαστεναγματα για δυσκολιες τοσο κοινες, μα τοσο πελωριες οταν εισαι καπου και δεν εχεις καποιον να κουρνιασεις την παρανοια της ζωης σου. Απομακρυνεσαι απο τη νιοτη παει να πει ερχεσαι κοντυτερα στη μοναξια την αναποφευκτη της υπαρξης. Μπορει να ειναι η εμπειρια του δικου μου ταξιδιου, μα οσο εχω αναγκη την αγαπη τοσο πιο πολυ απομακρυνομαι απο δαυτη. Πολλες αμφιβολιες ξυπναει μεσα μου τουτη η χρονια. Πολυ παρα πονο. Χασαμε, κερδισαμε, πορευομαστε κι εχουμε μια καινουργια ζωη να χτισουμε. Τωρα που λιγο πια μαθαμε να ανασαινουμε σ αυτον τον πλανητη με συντροφια μοναχα ενα περηφανο λουλουδι κρυμμενο στη γυαλα. Δεν ξερω αν ειμαι αρκετη Αστρη, μα θα θελα να ταξιδεψω σ ολο τον κοσμο πριν κουρνιασω μονη μου καπου στην ακρη τ Ουρανου. Γιατι ολοι οι χαρτες της ψυχης μου εκει με πανε. Στον πιο μεγαλο φοβο. Και καπου καπου λεω δεν παει αλλο. Κι αλλοτε ειμαι μικρη πολυ μικρη ακομα. Αχ μικρε, γλυκε μου Μαρσελ και Φερναντο και Εμιλυ κι ολη η συντροφια της πρωτης νιοτης. Μερικες φορες οι φανταστικοι μου φιλοι ειναι οι πιο αληθινοι φιλοι που ειχα ποτε μου.

Who am I that I come to be here...?