A Rush of Blood to the Head

Εχει φτωχυνει το μεσα μου. Τα λογια αμπαρωθηκαν σε καποιες γωνιες που δεν εχω ανακαλυψει καν ακομα. Περπατω στα τυφλα να τα βρω. Ακουμπωντας, ιδιος με τυφλο οδοιπορο, πηγαινω αργα αργα μηπως η Τυχη υπαρξει καλη μαζι μου. Μοναχα τουτη η ερωμενη μου απομεινε. Ολες τις αλλες τις εδιωξα ή φυγανε απο μονες τους.. Αυτη ειναι απο κεινες τις απιστες γυναικες.. ουτε καν απιστες.. Ειναι απο τις γυναικες που δεν φυλακιζονται απο καμια αγκαλια. Δεν μπορεις να τους επιβαλλεις καμια μονιμη αγαπη. Αλλαζουνε σωματα κατα βουληση και κατα περισταση. Την προσμενω λοιπον. Εστρωσα το κρεββατι μας με μαργιολικα σεντονια. Εβαλα απαλη μουσικη και λευκο κρασι στην ακρη... Να 'ρθει να τα βρει ολα ετοιμα. Να τη φιλησω στα χειλη και κεινη να μου χαμογελαει αντι να με φιλαει. Να μου χαιδεψει τα μαλλια με το πονηρο αγγιγμα των εφημερων γυναικων... "Εισαι τοσο παιδι ακομα"... θα πει. Θα μ' αφησει να κλαψω μεσα της. Ξερει κανενας πως ειναι να εχει παψει να χτυπα η καρδια σου? Το νταπ νταπ π' ακουτε ειναι ο κολλημενος δισκος του πικ-απ.

Ολα μια ψευδαισθηση.

Ολοι μια ψευδαισθηση.

Φοβαμαι να ανοιξω τα χερια ή να κουνησω τα ποδια. Κρυβομαι. Συγχωνευομαι να χωρεσω σε μια σπιθαμη χωρου. Μηπως και ολα διαλυθουν και καταρρευσουν. Μηπως Εκεινη φτασει μεχρι την πορτα μου, μα αλλαξει γνωμη και προσπερασει. Σε πιο ποθητα φιλια. Σε αλλους δρομους.. Μουσικη και γυμνια και σιωπες και ισως ισως λιγοστα βλεμματα... Και μια φωτια... να τα καψει ολα αυτα εκτος απο τη σαρκα μου. Τουτη την αφηνω για τ' αγριμια..

Ham on Rye

For those who believe in God, most of the big questions are answered. But for those of us who can't readily accept the God formula, the big answers don't remain stone-written. We adjust to new conditions and discoveries. We are pliable. Love need not be a command or faith a dictum. I am my own God. We are here to un-learn the teachings of the church, state, and our educational system. We are here to drink beer. We are here to kill war. We are here to laugh at the odds and live our lives so well that Death will tremble to take us.

And my own affairs were as bad, as dismal, as the day I had been born. The only difference was that now I could drink now and then, though never often enough. Drink was the only thing that kept a man from feeling forever stunned and useless. Everything else just kept picking and picking, hacking away. And nothing was interesting, nothing. The people were restrictive and careful, all alike. And I've got to live with these fuckers for the rest of my life, I thought. God, they all had assholes and sexual organs and their mouths and their armpits. They shit and they chattered and they were dull as horse dung. The girls looked good from a distance, the sun shining through their dresses, their hair. But get up close and listen to their minds running out of their mouths, you felt like digging in under a hill and hiding out with a tommy-gun. I would certainly never be able to be happy, to get married, I could never have children. Hell, I couldn't even get a job as a dishwasher.

Panic Attack

Η πλαστικη σακουλα σε τυλιγει σε ολοσωμο φιλι. Ετσι που αρχικα ενα κυμα ζεστασιας τυλιγει το σωμα. Ασφαλεια και το στερεο δεσιμο ενος ξενου αγγιγματος που δεν σ' αφηνει μοναχη. Θα παρει λιγο να συνειδητοποιησεις το παραπετασμα που περνα στα σωθικα σου. Δενεται τα πνευμονια σου σ' εναν διαφανο κομπο και συ ξυπνας λουσμενη στον ιδρωτα με τις καλημερες του κυριου Πανικου. Πρεπει να σκεφτεις τα "γιατι" και τα "ισως"... Πρεπει να σκεφτεις που να ειναι κρυμμενα τα υπολoιπα κομματια σου.. Να το κεφαλι και να το στηθος.. Δεν με βρισκω παραπερα.. Η ανασα σταματαει στα μισα του δρομου σαν περιπλανωμενος, καταταλαιπωρος διαβατης που καταρρεει υπο το βλεμμα των ηλιων.. Ειναι η αυγη και μπορω να βγω απ' το καταραμενο το αυγο μου.. Ποσο δυνατο να ειναι πια το τσοφλι? Φοβαμαι. Πιστευα... Καποτε πιστευα τοσα πολλα. Κι απομειναμε γω και η πιστη μου μοναχοι. Δεν νικιεται η μοναξια. Προσπαθησα να την κανω φιλη μου μα το φιλι της εχει γευση απο δηλητηριο... Και το παραπετασμα ολο εισχωρει αδιστακτα πιο μεσα.. Ολο και πιο μεσα... Ολο και πιο τολμηρα δεν αφηνει χωρο για μια αυθορμητη αγκαλια.. Για εναν τυχαιο κατακλυσμο που θα καταστρεψει την πλαση μου με μενα σωσμενη στην Κιβωτο κι ολα ξανα απο την αρχη να υποσχονται πιο ομορφες μερες... Να υποσχονται οτι τα παντα θα χαθουν μακρια. Τα νερα θα ξεπλυνουν. Τα νερα θα καθαρισουν. Η καθαρση... Οχι αλλο αυτο το λιγοστεμα του αερα... Οχι αλλο μερες πεταμενες... Αγκαλιες που θα αποχαιρετισεις μια για παντα--δεν θελω.. Αγκαλιες που θα σ' αγαπησουν γι αυτο που εισαι και δεν θα γυρεψουν τιποτα για ανταποδoση παρα μοναχα το γελιο σου--αυτο το θελω..

Το γελιο μου.. Μια να το ερχεται παιδικο, γαργαρο, αυθορμητο και μια εκει στα ξαφνικα κοβεται.. Σπαει... Κι επειτα οι ακρες του γρατζουνανε και ματωνουν... Και δε φταιει κανεις..

Εγω... Εγω... Εγω..

Πως να σταματησεις ενα αμαξι με κομμενα φρενα? Πως?

The Dive--Momu

A beleza de um corpo nu só o sentem as raças vestidas..

Δεν κοιτας την γυμνια, η γυμνια ειναι κεινη που σε κοιτα... Και πρεπει να εκπορνευτεις για να γνωρισεις τον Εαυτο σου... Πρεπει να πουλησεις απειρες φορες το κορμι σου... Λες οτι "σου ανηκει", μα σου ανηκει εφημερα... Καθε μερα το χανεις κι απο λιγο.. Κι οταν ερωτευεται το χανεις ακομα λιγο περισσοτερο..

Καλωσοριζεις τον ηλιο και τον παρακαλεις να σε δειξει ομορφη, οσο ομορφη σε αποκαλυπτει και η σελανα.. Απαλα γλιστρανε οι ηλιαχτιδες και κανουν σλαλομ πανω στην κοιλια σου για να κουρνιασουν στη λεκανη που σαν "μανα" φτιαχνει μια κουρβα να αγκαλιασει το φως..

Ποσο δεν θελω να δει κανεις το προσωπο μου.. Εκπορνευω το σωμα.. Οριστε.. Ολο δικο σας.. Παρτε το.. Ξερναω μυστικα χρονων.. Περιγραφω με ανατριχιαστικη ακριβεια χειρουργικου ενδοσκοπιου τις πιο ντροπιαστικες μου σκεψεις και πραξεις... Μια μπαλα σαρκιου στα κρεββατια φιλων, σχεδον φιλων ή και σχεδον αγνωστων... Δεν φοβαμαι.. Δεν φοβαμαι... Κι ομως ταυτοχρονα φοβαμαι τοσο πολυ.. Οχι απλως μη δε γινω αυτο που οι αλλοι περιμενουν απο μενα, μα πιο πολυ μη δεν γινω αυτο που εγω περιμενω απο εμενα.. Δεν ξερω ποιανου ονειρα ειναι τα ονειρα μου... Αγρια φυτα που η τυχαιοτητα του ανεμου φυτεψε.. ή μηπως προσεκτικα βαλμενοι σποροι Γεωργων? Δεν εχει σημασια... Δεν εχει σημασια.. Πλεον οι σποροι μεγαλωσαν.. Ανδρωθηκαν... Κι αν δεν ειναι ολοδικοι μου.. γω τους εβλεπα μερα τη μερα να μεγαλωνουν ανταμα μου και πλεον γινηκαν δικοι μου..



Παιζω με τις κουκλες μου ακομα. Ταυτοχρονα οι κουκλες μου παιζουνε μαζι μου. Δεν χρειαζεται να βγαλω τα ρουχα. Ειναι κορες μου και με καταλαβαινουν... Δεν τις μιλω.. Δεν μιλω σε κανεναν.. Η γλωσσα αυτοπεπτεται υπο το βαρος της Γελοιοτητας...

Σας εχω μιλησει γι αυτην?

Ειναι η αδερφη του Φοβου. Παιδια του Πανικου και της Τελειοτητας. Ο ενας γονιος λεει γεννηθηκε πρωτα ο Φοβος κι επειτα η Γελοιοτητα. Ο αλλος γονιος λεει γεννηθηκε πρωτα η Γελοιοτητα κι υστερα ο Φοβος.. Στον πλανητη Gethen που τα φυλα παιζουνε αμπεμπαμπλομ δεν μπορω καν να πω με βεβαιοτητα αν μητερα των παιδιων υπηρξε η Τελειοτητα ή ο Πανικος ή και οι δυο... Ενα ακανθινο κουβαρι.. Και γω πως να ψαξω την ακρη του διχως να γεμισουν αιματα τα χερια?

Στα χαλασματα του κοσμου αφηνομαι σε εξισου γδυτες Υπαρξεις.. Να φιλω τα χειλια τους διχως να τις ακουμπαω... Το αγγιγμα ειναι ιερο.. Ειναι και επικινδυνο.. Μπορει να γινετε ενα και να μην ξεχωριζετε αλλο πια... Κι οσο κι αν σκαβεις τη σαρκα λιγα κομματια σου θα μεινουν απο κει.. λιγα κομματια τ' αλλου σε σενα μεσα..



Τι ομορφη που ειναι η γυμνια... Η ομορφια της μπορει να εκτιμηθει μοναχα απο τις φυλες που εχουν υιοθετησει την ενδυμασια.. Χορεψε και μην σκεφτεσαι... Μην σκεφτεσαι και χορεψε... Περπατησε και μη σταματας το βημα ωσπου να λιωσει η σκεψη... Μην σκεφτεσαι.. Μην.. Μην.. Οχι... Οχι και δεν... Ντυσου μπαλαρινα κι ασε τις ρουμπες και τα τανγκο! Χορεψε φλαμεγκο που ειναι χορος της μοναδας... κι ας ειναι η μοναδα ο πιο μοναχικος αριθμος που θα γνωρισεις ποτε... Χορεψε... Χορεψε.. Και καψε..

... Και ισως ισως θα γινει και η θεα Τυχη θα κοψει ενα πλευρο σου και θα σου κανει δωρο την πιο πολυτιμη δημιουργια.. την Αγαπη..

Οι φωτογραφιες ειναι του Τσεχου φωτογραφου Jan Saudek.

(ε)αυτοερωτικο

Ενας μαθηματικος ογκος μαρμαρου στη μεση του δωματιου. Ολο ευθειες και γωνιες.

Μην φοβασαι τους φαυλους κυκλους Μαρια-Ηλεκτρα... Ο κυκλος ειναι η τελειοτητα και η αρμονια. Τις ευθειες και τις γωνιες να φοβασαι, ειπε η Μ. καποτε...

Μπαινω στο χωρο και ξαφνικα ενα ακαταληπτο κυμα φοβου. Φοβαμαι το παγερο κομματι μαρμαρου που η παρουσια του δεν σημαινει τιποτα. Που δεν ειναι τιποτα.

Πως βρεθηκε εδω?

Δεν ξερω. Απλα βρεθηκε.

Με τα εργαλεια ερασιτεχνη γλυπτη σμιλευω την εχθρικη πετρα. Δεν θελει τα χαδια μου. "Δεν ειναι χαδια", μου φωναζει, "Με πονας... Με πονας... Ποναω".

Για λιγο αφηνω κατα μερος τις λογχες και τα ξιφη. Την αγγιζω σαβασμια με τις παλαμες. "Χωρις πονο δεν γεννιεται τιποτα. Χωρις πονο θα ειχαμε μεινει αιωνια αιχμαλωτοι της ασχημιας. Ο πονος και το αιμα σημαινουν τη δημιουργια", λεω χαμηλοφωνα. Ετσι κι αλλιως δεν υπαρχει αλλος στο δωματιο.

Γιατι μιλαω χαμηλοφωνα?

Η φιγουρα της γαλατειας ξεπροβαλει σιγα, μα σταθερα. Στην αρχη τα χερια της, οι ακρες των αψεγαδιαστων δακτυλων της. Μακρια δαχτυλα, λεπτεπιλεπτα χερια, λευκη επιδερμιδα. Το βλεμμα της. Στηλωμενο. Το μονο μερος που η πετρα λιωνει και κατι σαν αορατο πυρ σε καιει. Σχεδον σε καιει. Γιατι νιωθεις την καψα μα κανενα σημαδι εγκαυματος πανω στη σαρκα.

Σαν στερεη θαλασσα το μαρμαρο χανεται απο τη θωρια, ενωσο η μορφη αποκαλυπτεται.

Ντυμμενη τη γυμνια της.

Με αρωμα πεντε ωκεανων.

Με αυρα την νεκροτητα εκεινων που δεν υπηρξαν ποτε.

Παρακαλεσα τη θεα να ζωντανεψει το δημιουργημα μου. Μια ετερη Μαρια-Ηλεκτρα τελεια, αγερωχη, συμπαντικη, λεια και ζεστη. Ενα πλασμα μαγνητης. Να ελκυει εκεινα κι εκεινους που της ταιριαζουν και να απωθει τ' αλλα. Τα αφιλοξενα. Αυτα που δεν θα της προσεφεραν παρα ξεπεσμο.

Ομορφη... Θε μου, ποσο ομορφη....

Η Αφροδιτη με λυπηθηκε κι ακουσε το παρακαλητο μου. Εδωσε πνοη στο αγαλμα ενος Ιδανικου-Ειδωλου του Εαυτου μου.

Κι επειτα πηρα την γαλατεια μου απο το χερι. Της εκανα ερωτα με οποιον τροπο ηθελε. Οσες φορες ηθελε. Τρυφερα ανοιξα το φυλο της και το φυλο της δακρυσε αιμα στα χερια μου. Ηταν η πρωτη φορα. Την βατεψα μαλακα κι επειτα βιαια κι επειτα την αφησα να ουρλιαζει απο πονο.

"Με πονας... Με πονας... Ποναω!", μου ειπε η γαλατεια Μαρια-Ηλεκτρα μου.

"Χωρις πονο δεν γεννιεται τιποτα ομορφο", της λεω.

Γεμισα το κορμι της την κορυφη των ηδονων οπως μοναχα αμα κανεις ερωτα στον Εαυτο σου μπορεις να το καταφερεις.
Την αφησα αποκαμωμενη και την κοιταξα. Ο τελειος εαυτος μου. Τον δημιουργησα, τον ζωντανεψα, τον συστησα στον κοσμο και πλεον δεν εχω τιποτα αλλο να κανω.

Χωρις δισταγμο, με μια και μοναδικη κινηση Ο Πυγμαλιωνας φερνει το ξυραφι στο λαιμο του και κει ζωγραφιζει ενα πλατυ χαμογελο...

"If you had a million years to do it in, you couldn’t rub out even half the "Fuck You" signs in the world."

Ειναι στ' αληθεια θαυμαστο πως μπορω να ταυτιζομαι με τον Holden Caulfield. Καταρχας ο Holden ειναι "ο", δηλαδη ειναι αντρας. Οχι ακριβως αντρας αφου ζυγιζει μοναχα δεκαξι χρονω. Εζησε δεκαετιες πριν απο μενα. Τωρα πλεον αν ζει θα ειναι ενας υπεραιωνοβιος γερος. Μιλαει αλλη γλωσσα. Γυροφερνει σε μια αντιδιαμετρικα μακρινη ηπειρο. Ο δημιουργος του ειναι αντρας--ο Salinger, ενω εμενα ο δημιουργος ειναι γυναικα--η Μητερα μου.

Παρολες τις διαφορες μας ειναι ο μονος που θα μπορουσα ν' ακουμπησω τον ωμο μου. Να του πω χωρις ντροπη: "Κοιτα τις τουλιπες στο σωμα μου... Κοιτα τον κολπο μου... εδω φωλιαζουν οι παπιες το Χειμωνα. Τις μαζευω μεσα μου να κουρνιασουν στο ζεστοτερο μερος της Γης. Τη γυναικεια μητρα". Θα καταλαβαινε. Αν και δεν εχει σημασια. Τιποτα δεν εχει σημασια. Αφηνουμε πισω τα χρονια της αθωοτητας θελουμε δε θελουμε. Ετσι ηταν παντα. Ετσι θα ειναι. Παιζουμε συμφωνα με τους κανονες κι ας μην ειναι η ζωη παιχνιδι--ή ειναι?

Για χρονια εχω χασει το σκοπο μου. Πανω σε μια σωστικη λεμβο παλευω να βρω το λιμανι που θα με περιμαζεψει. Πινω αλμυρο νερο. Τρεφομαι με ωμα ψαρια. Η πραγματικοτητα ειναι ωμη. Οι ανθρωπινες σχεσεις αλμυρα επανω στις πληγες. Τις ηθελημενες τουλιπες ή τις αθελητες ανεμωνες. Τα μαλλια μου εχουν πλεχτει σε κομπους αηδιαστικους. Ολα φθειρονται επανω μου. Ποσο θα τρομαξουν οι διασωστες μου αν δεν βρω συντομα το δρομο μου. Ενα αγριμι. Ενας παρολιγο-ανθρωπος θα καταντησω. Μια μελετη φιλοδοξων επιστημονων. Ενας Ανθρωπος-Ελεφαντας για ολους οσους πληρωνουν το θεαμα της ασχημιας. Φαντασου ποσο ασχημοι νιωθουμε για να πληρωνουμε να δουμε freak shows. Ποσο θελουμε να πιστουμε πως υπαρχουν και χειροτερα απο μας.

Εχεις δει ποτε σου παιδι ασχημο? Μακαρι να ειχα τη δυναμη να μαζεψω καθενα τους να τα βαλω μεσα μου. Να παιζουν με τις παπιες, να τις ταιζουν, να τις φροντιζουν, να μη βλεπουν τα γραμμενα "Fuck you" στους τοιχους. Η αθωοτητα τους το μονο αληθινο πραγμα στην πλαση. Η αφελεια τους η μοναδικη ανυστεροβουλη εκδηλωση αγαπης. Τι φοβερο να μετρας ενηλικα χρονια μα να αισθανεσαι παιδι. Ανωμαλια της φυσης. Αυτο υπηρξα παντοτε. Μητερα του εαυτου μου. Παιδι του εαυτου μου. Μεμψιμοιρω. Κλαψουριζω. Μιζεριαζω. Μεγαλωσα και δεν το θελα. Μεγαλωνω ακριβως τωρα δα αυτο λεπτο... Κλακ κλακ.. Αποσχιζομαι... Ενω θελω τοσο να ειμαι το παιδακι με τις καστανοκοκκινες μπουκλες που χωνεται στη ζεστη αγκαλια του μπαμπα.. Ουτε γυναικα, μητε αντρας... Παιδι. Ζεστο γαλα και μελι με βουτυρο στο ψωμι. Προστατευμενη και κομματι κατι μεγαλυτερου απο ενα στυγερο Εγω με τις αποκολλημενες σαρκες να κρεμονται ακομα... Θελω να σβησω ολα τα "Fuck You" που τα εικοσιτεσσερα μου χρονια εχουν γραψει με σπρει μεσα μου..

Στ' αληθεια θα το θελα. Μακαρι να ειχα ενα λυχναρι. Μακαρι να χτυπουσα την κεφαλα μου στον τοιχο μπας και ξυπνησω...