Το ομορφοτερ ερωτικο τραγουδι στα ισπανικα. .
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2010
Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010
Ο Ανθρωπος που Ενοχλησε το Συμπαν
Οταν η ιδια σου η ψυχη μπορει να σε προδωσει ποιον και τι μπορεις να εμπιστευτεις?
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
Qui rêve de cœur souvent est servi de pique Noir
Υποφερει. Το σωμα υποφερει. Η σκεψη υποφερει. Η ψυχη υποφερει. Ο λυκος μεσα κλειδωμενος σε τουτο το προστυχο σαρκιο ουρλιαζει απο οποια χαραμαδα βρει με τη λυσσα να ακουστει. Και πανω στη βια του ξεσκιζει τα μεσα και η φωνη του φτανει μεχρι τους γυρω. Οι γυρω τρομαζουν και αποστρεφουν το βλεμμα. Το ανθρωπινο κομματι ντρεπεται για την λυκισια αγριοτητα. Δεν ηταν φυσικο για αυτο το αγριμι να υπαρξει υποταγμενο σε νορμες και κανονες. Σε συμπεγματα. Σε λουρια. Στην πεινα. Υποταγη. Διασυρμος. Ενα περιπλανωμενο, ματωμενο ζωο περιφερομενο στους δρομους του εξευτελισμου. Κι υστερα μια νεα πολη. Μια ευκαιρια που τα λουρια λαφραινουν. Το καταναγκαστικα εξημερωμενο ζωο βρισκει την πεθαμενη του φυση και αναστανεται η κραυγη του. Τρομαζει το ιδιο στο ακουσμα της. Ειναι φωνη καλεσματος, μα βγαινει βραχνη και διωχνει τους αλλους μακρια. "Που ειναι εκεινος που θα καταλαβει τη γλωσσα του λυκου?". "Που ειναι εκεινοι που θα μιλανε την ιδια λυκισια γλωσσα?". Πιο πολυ λυκαινα στο νεο τοπο θυμαται πως η ζεστη της αγκαλιας ειναι του ανθρωπινου εαυτου. Οι λυκαινες ειναι ταγμενες στην μοναχικοτητα κι οταν φωναζουν ειναι για να κατασπαραξουν. Μοναχα που η συγκεκριμενη λυκαινα φωναζει για να αυτσπαραχτει.
Qui cherche un regard reçoit des rires moqueurs
Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010
Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
