she is Death. . worth some trusting . .

el miedo manda

Ο φοβος εξουσιαζει

Greece 2012: Social Work in Austerity

Greece 2012: Social Work in Austerity from Dora Dimitra Teloni on Vimeo.

a day to remember [04/04/2012]

Η κατασταση στην Ελλαδα ειναι ακριβως αυτη. Το επομενο σοκ θα ειναι οταν θα ανακαλυψουν μαναδες με βυζανιαρικα να εκπορνευονται για ενα κουτακι γαλα σκονη.

where the hell are you

?

all?

i really do not want to grow up.

but mostly i do not want to end up michael-jackson-peter-pan-nut-job-case

If only we could disappear into a reflection

Paris 2005

It happens. Will it go on? ----
My mind a rock,
No fingers to grip, no tongue,
My god the iron lung

That loves me, pumps
My two
Dust bags in and out,
Will not

Let me relapse
While the day outside glides by like ticker tape.
The night brings violets,
Tapestries of eyes,

Lights,
The soft anonymous
Talkers: 'You all right?'
The starched, inaccessible breast.

Dead egg, I lie
Whole
On a whole world I cannot touch,
At the white, tight

 [...] Paralytic-Sylvia Plath, 1965

Αυτη ειναι η σταση μου. Κι ομως την εχασα. 

Επομενη σταση παρακαλω;

*Που να πάω;

[...]

ΑΚΟΜΗ οδοιπορώ

στην ερημία των συνωστισμών,

στους ανύποπτους δρόμους.

Κανένας.

Τα παιδιά παίζουν δίχως να μαντεύουν

τις καμπάνες που κρούονται μακριά

σφραγίζοντας το αίμα τους.

Μπορούν ακόμα οι άνθρωποι και γελούν.

Μπορώ κι ακούω ακόμη

τις ομιλίες που κάμπτουν λοξά-εμπορικά πλοία που περνούν

πλάι σε μοναχικό φάρο

χτισμένον καταμεσίς στο πέλαγος. Απ’ τις μετόπες των μεγάρων

τα ρολόγια φωνάζουν:
μηδέν, μηδέν, μηδέν.

Εκείνοι ερωτεύονται τυχαία,

εκείνοι χτίζουν την επικαιρότητα,

εκείνοι κρατούν τα βιβλία

γεμάτα ισχνούς ασκητές.

Τα τραίνα μεταφέρουν,μς από σταθμούς ερημωμένους,

την καταχνιά και τα κόκκαλα.

Οι πασχαλιές αναδεύουνέα μαβί υπόλειμμα

ξεθωριασμένου ονείρου

πάνω απ’ τα πέτρινα μέτωπα.

Τίποτα.

Κι αυτό το λίγο μύρο

τς παιδικής αναπόλησης

καταναλίσκεται μάταια

χωρίς ηχώ.

Κανείς δεν βλέπει.

Τεφρές νιφάδες

Καλύπτουν τη γη.

Θεέ μου,

6

 

να σφαλίσω τα μάτια

να σταυρώσω τα χέρια

και ν’ αφεθώ στων ανέμων τη διάθεση.

Έτσι βαθιά κουρασμένος

να κυλήσω στην άβυσσο

ενώ η ταχύτητα της πτώσης

θα σφυρίζει στ’ αυτιά μου

το τραγούδι της ανάπαυσης.

Κλείστε τα παράθυρα.

Η αυθάδεια του φωτός

κηλιδώνει το δάκρυ μου.

Ας λείψει κι η άνθινη φλυαρία. Δε χρησιμεύει.

Μητέρα σιωπή

φέρε το χέρι σου

στους κροτάφους μου.

Στο γυμνό κρανίο μου

Τα φθινοπωρινά δάση

σαλεύουν τους ίσκιους τους. 

Αδελφή μου, νυστάζω.

Που ν’ ακουμπήσω;

Πώς να κοιμηθώ; Δεν έχω κλίνη.

Κ’ η άρρωστη αυγή

βρίσκει πάλι αναμμένη

τη λάμπα της αγρύπνιας μου.

[...]

(Πόσα  χαμόγελα σύναξα

 στην πικρή μοναξιά μου

 για τη χαρά των ανθρώπων!)

[...]

Μονεμβασια με τον Ριτσο ανοιξη 2011

Ζωή, ζωή,
 το στερνό σάρκινο ψίχουλομου το πήρες. 
 Δεν έχω δάκρυ πια. Δεν έχω δέος.
Δεν έχω τίποτ’ άλλο να μου πάρουν.
 Πένης, γυμνός, και κατάμονος
-ιδού τα πλούτη μου 
που κανείς δε μπορεί να μου τα πάρει. 
Δε θα χτυπήσω καμμιά πόρτα.
  Δε θα υψώσω παράκληση καμμιά. 
Δίχως ψωμί 
δίχως  δασάκι 
δίχως  χαλκά

 παίρνω το δρόμο της δύσης

 με βήματα πλατιά και σταθερά,
 γυμνός και πλήρης,
 άξιος να εγγίσω το Θεό.


   [...]

Είναι αργά. 
Μήτε ο θάνατος με δέχεται μήτε η ζωή. 
*

Όλα μ'αρνήθηκαν, όλα τ'αρνήθηκα. 

Δε με παρηγορεί ούτε η σκέψη. 

Ότι αγάπησα 

μου το πήρε ο θάνατος και η τρέλα.