the embrace becomes a shove

by day I am nothing, and by night I am I

 Ενα, δυο τρια, τεσσερα, δεκατεσσερα, εξηντα τεσσερα φτου και βγαινω. Που να κρυφτεις απο το κοριτσακι με τα κατσαρα μαλλια που ο ηλιος τα κανει κοκκινα και το σκοταδι ολομαυρα. Ποτε τα χερια της δεν φτανουν να κυκλωσουν το σωμα της και ποτε διπλωνονται σε παραλληλους κυκλους γυρω και γυρω. Κι ομως το κοριτσακι θελει κι αλλο. Παντα θελει κι αλλο. Δεν της φτανει μια αγκαλια. Δεν της φτανει ενα φιλι. Θελει ολο τον κοσμο. Ολη την αγαπη. Ολο το φως κι ολο το σκοταδι ουρλιαξουν το ονομα της. Οχι αυτο που της δωσανε. Το πραγματικο της ονομα. Που απο χειλη σε χειλη πεταει κι αλλαζει. Ο χρονος αλλαζει. Ο χρονος την αλλαζει. Βρισκεται με ενα ενηλικο κορμι, με τα παιδικα χερακια, με το στομα της εφηβειας και μ΄ ενα ονειρο που αν το δει προς το ξημερωμα γινεται εφιαλτης. Ο ιδιος εφιαλτης παλι. Παλι. Παλι. Στους ξενους δρομους να γινεται αυτο που η μερα δεν της επιτρεπει να ειναι. Το μικρο τερας που δεν γνωρισε το μητρικο γαλα κι αφεθηκε στην αγριοτητα. Να μεταμορφωθει σε μια πραγματικοτητα τοσο αλλοκοτη απο το ανθρωπινο. Μακρια απο το λογο γινεται ο αμολυντος πυρηνας, γινεται το αναλλοτριωτο. Κι ειναι ευτυχισμενη να ειναι εκεινη. Να ειναι το εγω και το αυτο και το υπερεγω της, ολα ενορχηστρωμενα σε μια αψογη συμφωνια. Ομορφη μεσα στην μοναξια της. Μονη κι ομορφη. Τοσο ομορφη. Και τοσο μονη.

Μικρη μου.

Walking on these streets, until the night falls, my life feels to me like the life they have. 

By day they’re full of meaningless activity; by night, they’re full of meaningless lack of it. 

By day I am nothing, and by night I am I. 

There is no difference between me and these streets, save they being streets and I a soul, which perhaps is irrelevant when we consider the essence of things.

sad years

Greece's Uncertain Future from brandon jourdan on Vimeo.

in arising racist years there is no not-guilty citizen

“τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι”.

Ισοκρατης

neverendless city

el amor en los tiempos de la esclavitud

Ειναι δυσκολος ο ερωτας στα χρονια της δουλειας. Στα χρονια μιας επερχομενης υφεσης που εχει πολλα παρατσουκλια και κανενα ονομα. Εγω τη φωναζω τα χρονια της παλινδρομησης πισω σε μια εποχη που ολα ηταν ελεγχομενα. Το χαμογελο να συναντας χαρακτηριστικα σε προσωπα που δεν μοιαζουν με σενα και τους γυρω σου. Γιναμε μια ανθρωποτητα. Οχι ολοι. Οχι παντου. Ειναι δυσκολο να αλλαξεις εναν κοσμο, οταν πιστευεις πως ο πολεμος ειναι η εξαιρεση κι επειτα σαν μεγαλωνεις ανακαλυπτεις πως ειναι ο κανονας. Ειναι παντου. Ο ερωτας απελευθερωθηκε απο την αφυσικοτητα των χιλιαδων κελιων. Κι επειτα απο την ανθηση περασε στην ξεφτια των δωματιων χωρις αισθησεις. Ημασταν αγρια ειδη και ζευγαρωναμε απο μια παρορμηση του κορμιου. Γιναμε δεσμωτες χιλιαδων χρονων δεισιδαιμονιων με θυμιατα και προφητες. Γιναμε μια μουσικη επανασταση ελευθερου σμιξιματος στην αγρια μεθη να βρουμε τις ριζες της θνητοτητας μας εν ονοματοι ολων εκεινων που εζησαν με την ψευδαισθηση πως πρεπει να καταπιεσεις εκεινο που εισαι γιατι αυτα προσταζουν οι νομοι που καποιοι εφτιαξαν για αλλους. Δυο μετρα και δυο σταθμα. Οι κυκλοι της ιστοριας σπιροστροβιλιζονται γυρω απο την αγνοια και το μισος και την ανισοτητα. Δεκα βηματα μπροστα. Εξι πισω. Δυο μπροστα. Τρια πισω. Εχασα το μετρημα. Εχασα το χρονο. Δεν ξερω τι συμβαινει. Ο παραλογος φοβος. Τα παραλογα συστηματα. Η ανηθικοτητα της μη-αυτονομιας. Της μη-ελευθεριας. Μισουμε χωρις να γνωριζουμε καλα καλα γιατι μισουμε. Μισουμε για να νιωσουμε κατι. Για να μην καταλαβουμε την μικροτητα, την αγνοια, την αμορφωσια μας, το φοβο μας, την ανοια μας να καταλαβουμε τον κοσμο που μας γεννησε. Αρνουμαστε το παραλογο της υπαρξης μας. Και ψαχνουμε συνεχως τη βια. Γιατι η αγαπη ειναι περιεργη. Ειναι η Αρετη και η Αρετη παει ανταμα με την αυτογνωσια. Ποσοι τρεμουν στην ιδεα να κοιταχτουνε γυμνοι στον καθρεφτη, Γυμνοι στο σωμα. Γυμνοι απο τις σαρκες. Πως να αγκαλιασεις την ομορφια και οχι την ασχημια, αναρωτιεμαι. 

Οσο για μενα. Στο μικρο ταξιδι μου της χρυσαλλιδας, παλευω να ξεμυτισω απο το κουκουλι. Ειναι δυσκολο. Αμφοβολιες. Μοναξια. Αναρωτησεις για την δικη μου ισορροπια. Επομενα νουμερο και η μπαλαρινα μου ειναι ετοιμη να πηδειξει μεχρι να πιασει την κορδελα και να κανει το νουμερο της ψηλα στον αερα. Καθε φορα η αγωνια μην πεσει και γινει κομματια. Καθε φορα η επιθυμια να πεσει πανω σ'ενα σωμα τυχαιο. Ενα αγγιγμα. Μια επαφη ανατομιας πανω στην ανατομια. Ενα παιχνιδι χεριων. Και μια εκσταση. Αμφιβολιες. Αμφιβολιες. Μοναχικες γλωσσες σε φαντασικα μερη. Ονειρα και εφιαλτες.

The only aphrodisiac is your voice

let's go

Παμε να φυγουμε απο δω.

Οπου κι αν παμε παντα μου λες να φυγουμε.

Παμε. Παμε να φυγουμε.

Γιατι, που παμε.

Παμε καπου μακρια απο δω.