Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

Ο ποιητης μιλωντας τον Ερωτα

Ειμαι ένα σιωπηλο και παθιασμενο κοριτσι που, σαν τον θαυμασιο Βερλαιν, εχω μεσα μου ένα κρινο που δεν γινεται να το ποτισω και γι αυτό δειχνω στ’ αγαθα ματια που με κοιτουν ένα πορφυρο ροδο που εχει την αισθησιακη αποχρωση της παγωνιας του Απριλη, μα που δεν είναι η αληθεια της καρδιας μου…
  Σ' αρεσε η πολιτεια, σταλαματια-σταλαματια
που σμιλεψε το νερο καταμεσις στα πευκα;
Ειδες ονειρα και προσωπα και δρομους
και τειχη οδυνης που ο ανεμος μαστιγωνει;

Ειδες τη γαλανη χαραδρα απο φεγγαρι θρυψαλο
που ο Χουκαρ βρεχει με κρυσταλλα και κελαηδισματα;
Τα δαχτυλα σου φιλησαν τις μουσμουλιες
που στεφανωνουν μ' ερωτα πετρα απομερη;

Εμενα με θυμηθηκες σαν ανηφοριζες
τη σιγαλια που τυραναει το φιδι
αιχμαλωτο στους γρυλους και στ' αποσκια;

Δεν ειδες μεσα απ' τον αγερα το διαφανο
μια νταλια απο καημους κι απο χαρες
που σου στειλε η φλογερη καρδια μου;
 
Αυτο το φως, τουτη η φωτια που κατατρωει.
Τουτο το σταχτι τοπιο που με τυλιγει.
Τουτος ο πονος για μια και μονη ιδεα.
Τουτη η αγωνια τ' ουρανου, του κοσμου, της ωρας.

Τουτος ο θρηνος του αιματος που στολιζει
λυρα διχως παλμο πια, φευγαλεο δαυλο.
Τουτο το βαρος της θαλασσας που με χτυπα.
Τουτος ο σκορπιος που μου φωλιαζει στο στηθος.

Ειναι το στεφανι του ερωτα, κλιναρι πληγωμενου,
οπου διχως υπνο ονειρευμαι την παρουσια σου
μεσα στο ρημαδιο του στηθους μου βουλιαγμενο.

Και μολο που ψαχνω την καμπυλη της φρονησης
μου προσφερει η καρδια σου κοιλαδα απλωμενη
με φαρμακι και παθος γνωσης πικρης.

αχ. . . Ποτε θα λογικευτει το μυαλο και δεν θα παρασερνεται απο τους ερωτες των ποιητων, τα ομορφα λογια τους και τα ανεφικτα "σημερα" τους. . . ?
--Φεντερικο Γκαρθια Λορκα, μετ. Μαγια-Μαρια Ρουσσου

Δεν υπάρχουν σχόλια: