Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Hands around my Throat

ειναι περιεργο το αισθημα της θλιψης. ξεκιναει σαν ενα απλο κρυωμα. υπουλα. υποκλινικα. μια μικρη αδιαθεσια. λιγο πεσμενη διαθεση."οχι παλι δεν θα ρθω για καφε. δεν ξερω μωρε. δεν ειμαι στα κεφια μου". αυτη η φραση φτανει να επαναλαμβανεται σχεδον καθε μερα.
μια
δυο
τρεις
δεκατρεις
εικοσιτρεις
εκατο
χιλιες φορες...
Ωσπου το τηλεφωνο παυει να χτυπαει. Οι φιλοι χανονται στις καθημερινοτητες τους. Κι εσυ μενεις να αναρωτιεσαι που πηγαν ολοι. Γιατι σ' εγκατελειψαν.
"Πως μπορεσαν να με αφησουν μονη?", ρωτας και ξαναρωτας και κλαις. Αρχικα κλαις για κεινους που δεν σου μιλουν πια. Που σε ξεχασαν. Που δεν νοιαζονται. Κι ειναι ξαφνικα σαν κανεις να μην νοιαζεται. Κι αν ουτε ενας σ' αυτον τον σκατο-τοπο δεν νοιαζεται τι κανεις. αν ζεις ή αν πεθανες. αν εισαι ή δεν εισαι καλα. τοτε ειναι σαν να μην υπαρχεις.
σιγα σιγα η μορφη σου αχνιζει. λιωνει κατω απο την φονισσα αχτιδα του ηλιου. εισαι χιονι και εισαι ανημπορη.δεν εχεις επιλογη. εχει κρυο. κρυωνεις αφορητα. σκεπαζεσαι με κουβερτες, μαλλινα, βαμβακερα... τιποτα. εσυ η ιδια εισαι η πηγη του κρυου. παντου ολα ειναι λευκα. παντου ολα ειναι επιπεδα.
εισαι τυφλη.
ή σχεδον τυφλη.
τυφλωμενη απο μια απεραντη τυφλοτητα.
δεν ξερεις πια γιατι κλαις. δεν ειναι απο πονο. δεν ειναι απο συναισθηματα. εισαι κενη. δεν αισθανεσαι καμια αγκαλια και κανενα νυστερι. καμια φωτια και κανεναν παγο. κλαις απο φοβο. απο αγωνια. απο αδυναμια. κι ολα τα ερωτηματα του κοσμου σκανε μεσα στο κεφαλι σου. ενα μανιταρι πυρηνικης εκρηξης ο εγκεφαλος σου. δεν βλεπεις καθαρα μεσα απο τους καπνους.
εισαι τυφλη.
κουραζεσαιαπο τις εναλλαγες της διαθεσης. εκει που εισαι μια χαρα. εκει που το μελλον φανταζει πολυαπειρο, ενα ανεπαισθητο κλακ μεσα σου τα χαλαει ολα. ο πυργος απο τουβλακια Lego σωριαζεται στα ποδια σου επειδη ενα μοναχα τουβλακι μετακινηθηκε λιγα εκατοστα απο τη θεση του.
μια μερα το ιδιο ξαφνικα τα μαυρα συννεφα τραβιουνται στο πλαι και ξαναντικρυζεις την πολυχρωμη ομορφια της ζωης. ειναι μια γλύκια κουβεντα, ενα τυχαιο χαμογελο στο δρομο. ειναι ενας Πριγκιπας που δεν περιμενες. ειναι ενα κλικ ετσι χωρις λογο. η ασπριλα σπαει. οι καπνοι καταλαγιαζουν. θωρεις τα τουβλακια της Lego και απλωνεις τα χερια να ξαναχτισεις τον πυργο σου.εισαι παλι δυνατη.
ολα αποκτουν παλι νοημα....
*
μοναχα που αυτα τα σκαμπανεβασματα με κουρασαν. τα ιδια λαθη να επαναλαμβανω ξανα και ξανα. οι φιλοι που τραβανε το δρομο τους κι εγω δεν ακολουθω. η κουραση που με πεταλωνει στο κρεββατι. ο Πριγκιπας που δεν ειναι στο δικο μου παραμυθι, μα σ' εκεινο της Χιονατης ή της Σταχτοπουτας. η δυναμη του αγερα και η ανημπορια της γης εναλλασσομενα. . .
*
μεσα στα νοσοκομεια τεσσερα χρονια ενα πραγμα καταλαβα καλα.
η αγαπη ειναι το ισχυροτερο φαρμακο που γιατρευει καθε αρρωστια.
γεννηθηκαμε για ν' αγαπαμε.
γεννηθηκαμε για ν' αγαπαμε
 
Back down
And touch
The door is shut
In the end
You're just too close
There's no-one here
There's no-one there
I still can't tell
Try this
And you might find
I'm in your face
I see your face
The air is cold
I'm still on hold
I still can't tell
What's been said
Your Hands around my Throat
Ask me to let go
Your Hands around my Throat
Your Hands around my Throat

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

periergo pou to les...simera pou to grafeis..
einai pou eidika simera, sta 40 lepta tou prwinou lewforeiou gia ti douleia, xrono aystira proswpiko kai axrono,se mia apo tis eklamsis kourasis-alitheias, skeftika tin agapi...Isws gia prwti fora stin zwi mou , tin agapi me A kefalaio..isws na nai pou epesa panw stin epistoli pros korinthious, kai se ena kata ta alla mi sxetiko, kai atheo alla metafysiko syggrafea, kathilwthika..
Poia Agapi..esy xereis..
ayti tin polu eidiki, kai taytoxrona polu geniki tis morfi pou ola ta giatrevei, pou ola ta epoulwnei, pou kanei thaymata kai metamorfwnei...pou apax kai i elpida tis kateythynthei pros kai apo esena, den eisai pote pia o idios..